................................................."Κιτρινισμένες λιθο-γραφίες για τον Άνθρωπο και τις αξίες που χάθηκαν στην εποχή μας ανεπιστρεπτί..."

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Μάρτιος 2017 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~

~~~

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Ένα νησί όπου όλοι οι κάτοικοι ζουν χωρίς χρήματα κοντά στη φύση!

   ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΉ ΚΟΙΝΩΝΙΑ  


To Lasqueti είναι ένα μυστικό μικρό νησί, στον Καναδά, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων ζουν απομονωμένα και αυτόνομα στη φύση και είναι υπερήφανοι γι” αυτό.
Με πολύ μικρή βιομηχανία ή οικονομία, οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν απλά, πέρνωντας ότι χρειάζονται για να επιβιώσουν από τη γη χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη από χρήματα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 426 ανθρώπους που ζουν στο Lasqueti (αν και μια πιο πρόσφατη ημερομηνία σε μια ιστοσελίδα αναφέρει ότι υπάρχουν 350 μόνιμοι κάτοικοι), συμπεριλαμβανομένων 70 παιδιών.
Σύμφωνα με το blog της κοινότητας, Lasqueti είναι «ένα νησί, με ποιητές, καλλιτέχνες, φυσικούς, ψαράδες, υλοτόμους, καλλιεργητές, σχεδιαστές, επαγγελματίες μουσικούς, συγγραφείς, ορισμένους κατασκευαστές μικρής κλίμακας, καθώς και κάποιους συμβούλους εκπαίδευσης, της μηχανικής, της δασοκομίας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. »



Ενώ ορισμένοι κάτοικοι χρησιμοποιούν ηλιακούς συλλέκτες, ξυλόσομπες, ανεμογεννήτριες και νερόμυλους, άλλοι επιλέγουν να ζουν χωρίς καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα.Εκτός από το ένα μπαρ και το ένα καφέ του νησιού, το Lasqueti διαθέτει επίσης δωρεάν κατάστημα όπου οι άνθρωποι μπορούν να αφήσουν ή να πάρουν πράγματα χωρίς χρηματικό αντίτιμο.
Οι κάτοικοι που ζουν εκεί λένε ότι απολαμβάνουν την αίσθηση της αιωνιότητας, της κοινότητας, και της ελευθερίας που τους προσφέρει το σπίτι τους.
Δεν υπάρχει μπακάλικο στο νησί, έτσι οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρατάνε τα κοτόπουλα τους και να καλλιεργούν τα δικά τους βιολογικά προϊόντα, καθώς και να αναζητούν τροφή στο δάσος που καλύπτει το βραχώδες νησί.
Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τουαλέτες κομποστοποίησης, και ένας κάτοικος του νησιού έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Πώς να χέζεις στο Lasqueti» για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την έννοια του πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη.



Κάποιες ουσιαστικές συμβουλές από τους κατοίκους του Lasqueti:«Εάν κάποια στιγμή, αποφασίσετε να έρθετε εδώ, παρακαλώ να έχετε αυτό κατά νου: Το Lasqueti δεν είναι κάποιος ουτοπικός παράδεισος, δεν είναι μια « εσκεμμένη κοινότητα », και μάλλον δεν είναι ό, τι νομίζετε ότι είναι – είναι απλά ένα σχετικά απομακρυσμένο νησί, που κατοικείται από μια μικρή, σφιχτοδεμένη κοινότητα, ιδιόμορφη, από ανεξάρτητους σκεπτόμενους και ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, με το δικό του μοναδικό πολιτισμό και την ταυτότητά του.
Ελάτε με ανοιχτό μυαλό, με την προθυμία να ανακαλύψετε κάτι λίγο διαφορετικό. Αντισταθείτε στον πειρασμό να προβάλλετε πάνω μας το όραμά σας για το τι αυτό το μέρος «πρέπει» να είναι. Είναι αυτό που είναι, και μας αρέσει έτσι ακριβώς όπως είναι. Εάν μπορείτε να συμβιβαστείτε με αυτό, τότε θα βρεθεί μαι θέση για σας εδώ.


Στο  μικρό ντοκυμαντέρ, https://youtu.be/prN8xW_e4A0 μια δημοσιογράφος πάει να συναντήσει κατοίκους του νησιού, για να μάθει περίσσοτερα για τη ζωή τους σε αυτό το όμορφο,ξεχασμένο από το χρόνο νησί.


- από το: http://www.xorisorianews.gr/

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Η κακή διατροφή συμβάλλει στην εκδήλωση της κατάθλιψης

   ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ & ΔΙΑΤΡΟΦΗ   


Η κατάθλιψη αποτελεί μάστιγα της σύγχρονης εποχής και οι διατροφικές μας συνήθειες φαίνεται πως παίζουν σημαντικό ρόλο στην εκδήλωσή της, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Clinical Nutrition.
Ο James E. Gangwisch, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Ψυχιατρικής του αμερικανικού πανεπιστημίου Κολούμπια, διαπίστωσε πως υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ των τροφών με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη και της κατάθλιψης.
Ο γλυκαιμικός δείκτης είναι ένα χρήσιμο μέτρο αξιολόγησης όλων των τροφών που περιέχουν υδατάνθρακες και δείχνει πόσο αυξάνει μια συγκεκριμένη τροφή τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.
Ο Gangwisch και οι συνεργάτες του ανέλυσαν στοιχεία από ερωτηματολόγια διατροφής και τεστ αξιολόγησης καταθλιπτικών διαταραχών σε μια ομάδα περίπου 70.000 γυναικών που είχαν περάσει το στάδιο της εμμηνόπαυσης. Καμία από τις γυναίκες δεν έπασχε από κατάθλιψη κατά το ξεκίνημα της μελέτης, η οποία είχε συνολική διάρκεια επτά χρόνια.
Όπως αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα του ΤΙΜΕ, διαπιστώθηκε πως μια διατροφή πλούσια σε τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, όπως επεξεργασμένους σπόρους και πρόσθετη ζάχαρη, συνδέεται με τον αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης καταθλιπτικών συμπτωμάτων. Αντιθέτως, οι τροφές που είναι πλούσιες σε φυτικές ίνες, τα φρούτα και τα λαχανικά φάνηκε να έχουν προστατευτική δράση ενάντια στην κατάθλιψη.
Αν και οι ερευνητές δεν μελέτησαν του μηχανισμούς μέσω των οποίων η κακή διατροφή μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη, αναφέρουν ότι οι τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη αποτελούν παράγοντα κινδύνου για τις φλεγμονές και την καρδιοπάθεια, παράγοντες που έχουν συνδεθεί με την εκδήλωση κατάθλιψης.

Πηγή: http://www.onmed.gr/

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Γαλαξίδι: «Μιλάει με τη σιωπή του»

  ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ   


Φτάνοντας στο Γαλαξίδι, το πρώτο που συναντάς είναι η... ησυχία του. Ο δρόμος σε οδηγεί από μόνος του στην πλατεία Νικολάου Μάμα και στο κυρίως λιμάνι. Φρέσκο θαλασσινό αεράκι, καφενεία και ταβέρνες στη σειρά, δεμένα καΐκια και ιστιοφόρα να θυμίζουν παλιές δόξες, κόσμος να βολτάρει και απέναντι η πευκόφυτη πλαγιά, η Πέρα Πάντα. Διατηρητέα καπετανόσπιτα συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει Ναύπλιο, με έναν πολύ πιο ήπιο, ελάχιστα εμπορικό, χαρακτήρα.
Ανεβαίνοντας την οδό Ηρώων, ρίχνω κλεφτές ματιές μέσα από αυλόπορτες σε ωραία βοτσαλωτά, ενώ από ανοιχτά παράθυρα νεοκλασικών βγαίνει απαλή μουσική. Ζηλεύω... Πολύ θα ήθελα να μένω σε μια τέτοια μονοκατοικία, αλλά προσπερνώ τη σκέψη και προχωρώ προς το Ναυτικό Μουσείο. Εδώ συναντάμε τον Γαλαξιδιώτη στην καταγωγή Γιώργο Κουρεντή, ο οποίος, ενώ γνώρισε τον κόσμο ταξιδεύοντας ως ναυτικός και έχοντας βάση το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, επέστρεψε για να συναντηθεί με τις ρίζες του και έχει μεταλλαχθεί σε παθιασμένο ξεναγό, που σε ταξιδεύει στην ιστορία του Γαλαξιδίου με αφοσίωση. Το μικρό αυτό μουσείο, με τον σφαιρικό αμφορέα της 3ης χιλιετίας π.Χ., νομίσματα, όπλα, ακρόπρωρα και την εξαιρετική συλλογή γραμματοσήμων, είναι μια πολύ καλή εισαγωγή στο Γαλαξίδι. Στην ίδια γειτονιά, το «Παληο-Γαλάξειδο» του 1655, το ολόγλυπτο ξύλινο τέμπλο του προστάτη των θαλασσινών Αη Νικόλα, θα μας αφήσει πραγματικά άφωνους, ιδιαίτερα παρατηρώντας κάθε του λεπτομέρεια.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Γαλαξιδιώτες δεν κατάφεραν να περάσουν από τα πανιά στον ατμό. Το πιο εμπορικό και ακμαίο λιμάνι της Ελλάδας, μαζί με αυτό της Σύρου, την εποχή των ιστιοφόρων έχασε το στοίχημα του εκσυγχρονισμού, αλλά κατάφερε να διασώσει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του, παραμένοντας ένας τόπος ποτισμένος με ιστορία και την αρχοντιά της ναυτικής του παράδοσης. Το Γαλαξίδι χαρακτηρίστηκε διατηρητέο το 1978. Μια παλιά, ένδοξη ναυτική πολιτεία μετατράπηκε έτσι σε σύγχρονο παραδοσιακό οικισμό, προσανατολισμένο στον ήπιο τουρισμό. Σύνδεσμός τους, τα αρχοντικά και τα καντούνια, που διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτα στο πέρασμα δεκαετιών και αιώνων, γύρω από τα δύο λιμανάκια του.

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ

Η Αυστραλή γιατρός Νικόλ έρχεται για τέταρτη φορά στο Γαλαξίδι. «Σε αιχμαλωτίζει με την αισθητική και την ησυχία του», μας λέει. Μαζί της μοιάζουν να συμφωνούν Γάλλοι κυρίως και κάποιοι Γερμανοί τουρίστες, που βρίσκονται εδώ εκτός τουριστικής σεζόν. Η κοσμοπολίτικη αυλή του παλιού ξενοδοχείου «Γανυμήδης» είναι γεμάτη ακόμη και εκτός εποχής, με Ευρωπαίους κατά κύριο λόγο, που αναζητούν την ιστορία και την αισθητική της χώρας μας συνδυάζοντας Δελφούς και Γαλαξίδι.
Επιστροφή στο λιμανάκι για φαγητό, κατηφορίζοντας το καντούνι του Αη Νικόλα, ενώ σαν θαύμα προκύπτει απογευματινός καφές στο νεοκλασικό που ζήλευα το πρωί. Μαζί του γλυκό του κουταλιού από τη Ρωξάνη Λημνιού, φωτογραφίες προγόνων, όμορφα πλεκτά με βελονάκι, ζωγραφισμένες από τον σύζυγό της Αρη καμάρες παραθύρων, πέρασμα στην αρχοντιά και στη γοητεία μιας άλλης εποχής. Το κέικ πορτοκαλιού της Στέλλας Σεντούκα θα μας φέρει απέναντι σε ένα άλλο, εξαιρετικά αναπαλαιωμένο αρχοντικό. Δεν συνιστώ να αρχίσετε να χτυπάτε κουδούνια ή ρόπτρα στις εξώπορτες, αλλά πραγματικά αξίζει να βρεθεί κανείς στο εσωτερικό διατηρητέων αρχοντικών.
Οι Γαλαξιδιώτες ναυτικοί έβαφαν τα πατώματά τους πάντα με χρώμα πλαστικό, αυτό που είχε περισσέψει από τα καράβια, ενώ το «αβέρτο», ο επάνω όροφος στα σπίτια, ήταν ενιαίο, χωρίς τοίχους, για να απλώνουν και να ράβουν τα πανιά· στοιχεία της γαλαξιδιώτικης αισθητικής, που κάθε προσεκτική αναπαλαίωση συντηρεί και διαιωνίζει. Αλλο γοητευτικό στοιχείο, το τμήμα βράχου που βρίσκεται ενσωματωμένο στο κατώι αρκετών παλιών αρχοντικών. Σύγχρονες ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις άλλοτε τον εντάσσουν στο μπάνιο και άλλες φορές στο διάκοσμο του ξενώνα, στον οποίο διαμορφώνονται πλέον πολλά παλιά κατώγια.

ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΟΝ ΧΗΡΟΛΑΚΑ

Απογευματινή βόλτα με ποδήλατο και γνωριμία με τον Χηρόλακα, το δεύτερο λιμανάκι της Ακτής Οιάνθης. Στο αρχοντικό της λαογράφου Ροδούλας Σταθάκη-Κούμαρη νιώθεις σαν σε ταινία εποχής, χάνεσαι στα λόγια της για το Γαλαξίδι, αλλά και στην όλη ατμόσφαιρα ενός σπιτιού που αγαπάει τα βιβλία και τις γάτες. Παρατηρούμε απέναντι τα διαφορετικά δείγματα γαλαξιδιώτικης αρχιτεκτονικής, όπως το παλιό «Σιδηροπουλέικο» και ένα σπίτι θεμελιωμένο πάνω στα τείχη του αρχαίου «Χαλείου». Ετσι ονομαζόταν το Γαλαξίδι στην αρχαιότητα και η ναυτική του ταυτότητα χάνεται πίσω στα βάθη της Ιστορίας.
Σημείο αναφοράς για τον ταξιδιώτη στον Χηρόλακα, το παλιό διατηρητέο Λιοτρίβι. Το μπαλκόνι του, πραγματικά πάνω στη θάλασσα, προσφέρει καφέ, φαγητό και μια πολύ νησιώτικη αίσθηση. Δεν είναι τυχαίο, καθώς όλο το Γαλαξίδι, «μέχρι το 1963 που τελείωσε ο δρόμος Ιτέας - Ναυπάκτου, έμεινε ήσυχο και γραφικό, γιατί η κύρια σύνδεσή του ήταν οι θαλάσσιοι δρόμοι. Ετσι, χωρίς να είναι νησί, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα νησιώτικη και έναν χαρακτήρα δικό του», γράφει η Ροδούλα Σταθάκη. Ενας τόπος ζεστός, ακόμη και το χειμώνα κάθεσαι άνετα έξω μόλις ξεπροβάλει για λίγο ο ήλιος, γι’ αυτό άλλωστε ενδείκνυται για απόδραση χειμερινή δίπλα στη θάλασσα. Το Λιοτρίβι στεγάζει και τα έργα του ιδιοκτήτη του και ζωγράφου Γιώργου Μηνά. «Εχουμε αφήσει τις δουλειές μας στην Αθήνα και κάνουμε εδώ τους θεματοφύλακες! Να μην έρθουν οι Γερμανοί και μας τα πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί», λέει η αδελφή του τελευταίου, Μίνα, δίνοντας μια άλλη διάσταση της τουριστικής ενασχόλησης με τον τόπο και τις ιδιοκτησίες του.

ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

Η νυχτερινή ζωή του Γαλαξιδίου ενδείκνυται για φαγητό και χαλαρό ποτάκι σε ένα από τα μαγαζιά του πρώτου λιμανιού. Αν ξαφνικά θελήσετε κάτι πιο έντονο, θυμίζουμε πως η Αράχωβα βρίσκεται μισή ώρα μακριά. Απλώς το ξέφρενο ξενύχτι δεν ταιριάζει με την ηρεμία του Γαλαξιδίου. Περισσότερο του πάει μια πρωινή βόλτα στην Πέρα Πάντα: από τη μια η θάλασσα, από την άλλη πεύκα και βαθιές τονωτικές εισπνοές καθαρού αέρα. Ποιος είπε, άλλωστε, πως το Γαλαξίδι δεν είναι μια ρομαντική, νοσταλγική πολίχνη; Με τους αργούς, ήρεμους ρυθμούς αλλοτινών εποχών;
Στα λιγοστά μαγαζιά θα βρείτε κάτι για ενθύμιο, αλλά αποκλείεται να παρασυρθείτε σε πάρτι καταναλωτισμού. Πιο πιθανό είναι να γυρίσετε πίσω με διαφορετικές γεύσεις σπιτικής μαρμελάδας. Μια πρώτη δοκιμή θα κάνετε σε όποιον ξενώνα κι αν μείνετε. Το πλουσιοπάροχο ελληνικό πρωινό που καθιερώθηκε από τον «Γανυμήδη» και τον πρώτο Ιταλό ιδιοκτήτη του Βruno έχει πλέον γίνει κανόνας σε όλα τα καταλύματα, που είναι μικρές οικογενειακές προσπάθειες, με όλη τη φροντίδα που εμπεριέχουν. Αμφιβάλλω αν υπάρχει ξενοδοχείο ή ξενώνας χωρίς χειροποίητες μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού ή πίτες, σπιτικά αυγά και κέικ.
Ενα διήμερο είναι αρκετό για να σε κερδίσει το Γαλαξίδι, να σε χαλαρώσει και να σε βάλει στους ρυθμούς του. Ενας τόπος με έντονη αίσθηση ταυτότητας, που, ακριβώς όπως λένε οι Γαλαξιδιώτες, «μιλάει με τη σιωπή του».

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ένα δικαστήριο που έχασε η ΑΕΠΙ δημιουργεί δεδικασμένο

Η ΑΕΠΙ ζητούσε από τους παρόχους internet να σταματήσουν την πρόσβαση των πολιτών σε συγκεκριμένα site

Πίσω στο όχι και πολύ μακρινό 2013 η ΑΕΠΙ είχε καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον των ελληνικών ISPs τα οποία και έχασε με ένα ομολογούμενος για τα ελληνικά δεδομένα σκεπτικό, που δεν μας έχει συνηθίσει η ελληνική δικαιοσύνη. Συνοπτικά το δικαστήριο έκρινε πως αν οι ISPs έκοβαν την πρόσβαση στα site που ήθελε η ΑΕΠΙ (ελληνικά και ξένα Torrent-site) θα παραβιάζονταν τα εξής δικαιώματα των πολιτών:
 
Α) της ελευθερίας της πληροφόρησης
Β) του δικαιώματος συμμετοχής στην κοινωνία της πληροφορίας
Γ) του δικαιώματος προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση των προσωπικών δεδομένων
Δ) του απορρήτου της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας
Για όσους δεν ξέρουν την ΑΕΠΙ και την προσφορά της, μπορούν να δουν το ειδικό αφιέρωμα της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΡΤ) την επιμέλεια του οποίου είχε ο Κώστας Βαξεβάνης.




Με πληροφορίες από ΕΛ/ΛΑΚ

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Το τελευταίο σκίτσο του Wolinski: Ο Ολάντ, η Μέρκελ και η Ελλάδα

  "Je suis Charlie"   


Το τελευταίο σκίτσο του Wolinski, ενός από τους σκιτσογράφους του Charlie Hebdo που έχασαν τη ζωή τους στη δολοφονική επίθεση κατά των γραφείων του περιοδικού στο Παρίσι, είχε άρωμα… Ελλάδας.

Το σκίτσο έδωσε στη δημοσιότητα το περιοδικό Paris Match..., με το οποίο επίσης συνεργαζόταν ο Wolinski. Στο πρώτο μέρος του βλέπουμε τον Φρανσουά Ολάντ να… κουτουπώνει δύο ξανθιές κυρίες, λέγοντας: «Καλή χρονιά. Κάθε ευχές. Η ανεργία δεν πέφτει. Η ανάπτυξη δεν ενισχύεται. Αλλά αισθάνομαι μία κινητικότητα. Μην το βάζετε κάτω. Πρέπει να οικοδομήσουμε πάνω στις θετικές δυνάμεις».
Στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τον Γάλλο πρόεδρο πάνω σε μία μηχανή που έχει το σχήμα του 2015 να μιλά στο τηλέφωνο με την Άνγκελα Μέρκελ. «Γειά σου Άνγκελα. Μην ανησυχείς! Οι Έλληνες πάντα σέβονταν τις δεσμεύσεις τους, δεν θα εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη. Είμαστε στο σωστό δρόμο», της λέει, και στο επόμενο καρέ, όπου ο δρόμος γίνεται απόκρημνος και ένα όρνιο παραμονεύει, μιλώντας πλέον στον εαυτό του, αναρωτιέται: «Είναι ο σωστός δρόμος; Δε θα το ξέρω μέχρι να φτάσω στο τέλος…».

_____________