ON-LINE-NEWSPAPER

Οι Έλληνες στην Αμερική

2011-11-24T10:43:00.001-08:00

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ των ΠΡΩΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΩΝ των ΗΠΑ.

Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων - www.Apodimos.com

Η καταστροφή στην Νέα Ορλεάνη από την «Κατρίνα», μας έβαλε σε σκέψη για να σας παρουσιάσουμε την ζωή που ζούσαν οι Έλληνες στην Αμερική, διότι και όλοι φτωχοί που υπήρχαν στην Νέα Ορλεάνη θα ζήσουν σαν απόδημοι από τα σπίτια τους. Νομίζουμε ότι σήμερα οι Απόδημοι Έλληνες (και οι δεύτερης και τρίτης γενιάς απόγονοι τους ) στις ΗΠΑ ανέρχονται σε περισσότερους από 2.000.000. Άτομα που ξεκίνησαν πριν από πολλά χρόνια από την πατρίδα για να πάνε στο άγνωστο μέρος για αυτούς. που ήταν η Αμερική. Σήμερα αυτά τα άτομα και οι απόγονοί τους είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της Ελλάδος στη μεγάλη αυτή υπερατλαντική χώρα, εξ αιτίας των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων τους.

Όμως κανείς δεν ένοιωσε τον πόνο του έλληνα μετανάστη και αυτό τον «πόνο της ξενιτιάς » θα σας σ’ αυτό το άρθρο μας , διότι δεν «αμερικανάκια» όπως λένε ορισμένοι, ήταν έλληνες που ξενητεύθηκαν και έγιναν έλληνες απόδημοι, για μια καλλίτερη ημέρα για την οικογένεια τους, για την πατρίδα τους, για τηνΕλλάδα τους. Για αυτούς τους λόγους θα σας παρουσιάσουμε την εργασία του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων με σκοπό όλοι σας να την γνωρίσετε και να την χειροκροτήσετε .

Έχουν περάσει περισσότερα από 150 χρόνια όπου λίγοι έλληνες, που προερχόντουσαν από όλα τα μέρη της Ελλάδος, περνάγανε την πόρτα της Αμερικανικής Πρεσβείας ή του Προξενείου, ώστε να καταθέσουν τα χαρτιά τους ώστε να ελεγχθούν ώστε να ανοίξει ή πόρτα για να εισέλθουν στο «μεγάλο όνειρο» τους που ήταν οι ΗΠΑ.

Σύμφωνα από τις πληροφορίες που προέρχονται από το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και τα γραφόμενα του του Σπύρου Κουζινόπουλου, δεν γνωρίζουμε πότε ήλθαν οι πρώτοι έλληνες στις ΗΠΑ, αυτό όμως που πληροφορηθήκαμε είναι ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του στην Αμερική, ήταν κάποιος Θεόδωρος, που αποβιβάστηκε από το καράβι της ξενιτιάς, στην περιοχή της Φλόριδας στις 14 Απριλίου 1528 και προς τιμή του έχει φιλοτεχνηθεί ένα άγαλμα για τον πρώτο Έλληνα των ΗΠΑ, τα αποκαλυπτήρια του οποίου θα γίνουν στις 8 Ιανουαρίου 2005, στο Κλιαργουότερ της Φλόριδα, σε χώρο που παραχωρήθηκε από το Δήμο του Κλιαργουότερ.

Σύμφωνα από τις παραδόσεις από στόμα σε στόμα, έφτασαν στην Αλάσκα οι πρώτοι Ελληνομακεδόνες στις ΗΠΑ, ακολουθώντας Ρώσους που την κατείχαν μέχρι το 1867, οπότε την πώλησαν στις ΗΠΑ αντί επτά εκατομμυρίων δολαρίων. Ενώ σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες ότι ο πρώτος κυβερνήτης της Αλάσκας ήταν οΕυστράτιος Δελάρωφ, είχε στις φλέβες του αίμα Ελληνομακεδονικό [1].

Η πρώτη μαζική μεταφορά μεταναστών από την Ελλάδα στις ΗΠΑ, καταγράφεται το 1767, όταν Βρετανοί ιδιοκτήτες φυτειών, μετέφεραν συμβασιούχους συμπατριώτες μας εργάτες στην περιοχή της Φλόριδας. Σύμφωνα με μία εκδοχή, από τις αρχές του 18ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Νέα Ορλεάνη, κάποιος Δημήτρης που κατάγονταν από τη Μακεδονία. Εκεί, νυμφεύθηκε Αμερικανίδα από την οποία απέκτησε δέκα παιδιά, τους περιώνυμους Δημήτρηδες της ΝέαςΟρλεάνης, που διέπρεψαν σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου της Αμερικής [2].

Λίγο αργότερα, Έλληνες έμποροι άρχισαν να καταφθάνουν το 19ο αιώνα σε λιμάνια της χώρας. Το 1864, μία τέτοια ομάδα εμπόρων ίδρυσαν στη Νέα Ορλεάνη την πρώτη ελληνοορθόδοξη εκκλησία της Αμερικής. Υπολογίζεται ότι λίγο πριν το 1890 υπήρχαν λιγότεροι από 15.000 Έλληνες στις ΗΠΑ.

Παιδιά αγωνιστών ή καταδιωγμένων

Βέβαιο είναι ότι κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης στα 1821 και για μικρό διάστημα χρόνου μετά τη λήξη του αγώνα, αμερικανοί φιλέλληνες και ιεραπόστολοι που ήρθαν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τους επαναστάτες, απέστειλαν ή συνόδευσαν στην Αμερική για περίθαλψη και σπουδές ορφανά Ελληνόπουλα που μπορούν να θεωρηθούν οι πρώτοι επίσημοι μετανάστες σε αυτή τη μεγάλη χώρα. Ανάμεσα σε αυτά τα Ελληνόπουλα, ήταν και Μακεδονόπουλα, παιδιά αγωνιστών ή καταδιωγμένων στη Ρούμελη, στο Μωριά και στα νησιά [3].

Όπως προκύπτει από αρχειακές πηγές, ανάμεσα στα πρώτα Ελληνόπουλα που σπούδασαν στις ΗΠΑ, ήταν και οι Μακεδόνες νέοι Χρήστος Βαγγέλης και Νικόλαος Πρασσάς, οι οποίοι φοίτησαν στο Amherst college. Ο Βαγγέλης που καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, όταν τελείωσε τις σπουδές του, δίδαξε στο ίδιο ίδρυμα αρχαία και νέα ελληνική γραμματολογία. Αργότερα τον συναντούμε έμπορο στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στη Σύρο, όπου ίδρυσε την εκεί Εμπορική Σχολή, ενώ ογιός του Αλέξανδρος, σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη.

Από τη Θεσσαλονίκη και κατ΄ άλλους την Κωνσταντινούπολη, καταγόταν και ο περίφημος παιδαγωγός σε σχολεία της Βοστώνης, Γιάννης Ζάχος. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ αντιπρόσωποι ελληνικών εμπορικών οίκων. Μεταξύ αυτών και γουναράδες από την Καστοριά και τη Σιάτιστα, όπως τουΚαστοριανού οίκου Σκαπέρδα και του οίκου Περπέσα από τη Σιάτιστα [4].

Το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα

Στις αρχές του 20ου αιώνα, εμφανίστηκε το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από την Ελλάδα προς τις ΗΠΑ και μόνο στην περίοδο 1890-1917, περίπου 450.000 Έλληνες έφτασαν στις ΗΠΑ. Υπολογίζεται ότι κατά την περίοδο αυτή, περισσότεροι από δέκα τέσσερα εκατομμύρια Ευρωπαίοι πέρασαν στην Αμερική, αναζητώντας βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου και των συνθηκών εργασίας. Εκείνο το μεταναστευτικό ρεύμα ανακόπηκε το 1917, ύστερα από την είσοδο τηςΑμερικής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή, η μετανάστευση από την Ελλάδα είχε προσωρινό χαρακτήρα. Οι άνθρωποι ξενιτεύονταν για λίγα χρόνια και επέστρεφαν στις οικογένειές τους. Αργότερα η μετανάστευση έλαβε μόνιμο χαρακτήρα [5].

Ανάλογη ήταν η ροή προς την Αμερική μεταναστών από τη Μακεδονία, με την ιδιαιτερότητα πως μέχρι την απελευθέρωσή της, οι Έλληνες της Μακεδονίας έπαιρναν το δρόμο της φυγής ωθούμενοι όχι μόνο από οικονομικά αίτια, όπως οι Έλληνες της ελεύθερης Ελλάδας, αλλά και από πολιτικούς λόγους. Η απέχθεια των υπόδουλων Μακεδόνων προς το δυνάστη και τη βάρβαρη συμπεριφορά του, ενδυνάμωνε τον πατριωτισμό τους με συνέπεια να μην μπορούν να ανεχθούν περαιτέρω της καταπιέσεις. Κοντά σε αυτές, ήταν και η δράση των ένοπλων βουλγαρικών ληστρικών συμμοριών πριν και κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, που δημιουργώντας ένα αίσθημα ανασφάλειας, οδηγούσε στη φυγή τους Έλληνες της Μακεδονίας [6].

Κατατρεγμένοι Έλληνες από τη Μ. Ασία στις ΗΠΑ

Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1924, όταν θεσπίστηκαν διάφοροι νόμοι για τον περιορισμό της μετανάστευσης, περίπου άλλοι 70.000 Έλληνες κατέφθασαν στη μεγάλη αυτή χώρα, κυρίως από τη Μικρά Ασία, μετά την μικρασιατική καταστροφή. Κατατρεγμένοι Έλληνες από τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, την Προύσα, την Καισάρεια κ.α., ανακατεμένοι με Εβραίους και Αρμένηδες. Ανάμεσά τους και ο Ηλίας Καζαν(τζόγλου) οικογενειακώς. Αργότερα ο Γκάτσος με το Χατζιδάκι θα τραγουδήσουν το ταξίδι του: «τ΄ αστέρι του βοριά θα φέρει ξαστεριά» [7]

Τα πρώτα ταξίδια προς το «Νέο Κόσμο» και σχεδόν μέχρι τις δεκαετίες 1950 -1960, γίνονταν ακτοπλοϊκώς, με διάσημα την εποχή τους ατμόπλοια όπως το «Πατρίς», το «Αθήναι», το «Μεγάλη Ελλάς», το «Θεμιστοκλής» κ.α. Το ταξίδι διαρκούσε τρεις εβδομάδες. Το κυρίαρχο στοιχείο στο πρώτο εκείνο μεταναστευτικό ρεύμα, ήταν η σαφής υπεροχή των ανδρών, καθώς οι τέσσερις στους πέντε μετανάστες ήταν άντρες και μόνο μία στους πέντε γυναίκα.

Από την περίοδο αυτή και μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφτασαν στην Αμερική μόνο 30.000 Έλληνες, από τους οποίους η συντριπτική πλειοψηφία ήταν νύφες για τους εργένηδες, καθώς και οι σύζυγοι των μεταναστών που ήδη είχαν εγκατασταθεί στις ΗΠΑ.

Στο Έλλις Άϊλαντ

Οι περισσότεροι μετανάστες έφευγαν από την Ελλάδα ακτοπλοϊκώς, από τα λιμάνια της Πάτρας, της Καλαμάτας και του Πειραιά. Κάποιοι από τη Νάπολη ή το Παλέρμο της Ιταλίας και μερικοί από την Τεργέστη. Τα πλοία, αποβίβαζαν τους μετανάστες στο νησί Έλλις, στην είσοδο της Νέας Υόρκης. Εκεί γινόταν ιατρικός έλεγχος και έμπαιναν σε ολιγοήμερη καραντίνα, πριν διασκορπιστούν στη μεγάλη αυτή χώρα. Στις βιομηχανικές πόλεις του βορρά, (Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Σικάγο), οι μετανάστες εύρισκαν εύκολα δουλειά, χωρίς να δίνουν στόχο για ρατσιστικές αντιδράσεις.

Με βάση τους αμερικανικούς νόμους, οι Αμερικανοί δέχονταν μόνο ανθρώπους που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι στη χώρα τους. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου του 1907, έμπαιναν σοβαροί περιορισμοί: «Αι ακόλουθοι τάξεις αποκλείονται εκ των Ηνωμένων Πολιτειών: οι ηλίθιοι, οι ασθενείς το πνεύμα, επιληπτικοί, φρενοβλαβείς, οι επαίται, οι σωματικώς ελαττωματικοί, οι καταδικασθέντες επί κακουργήματι, οι πολύγαμοι, οι αναρχικοί, γυναίκες ερχόμεναι δι΄ ανηθίκους σκοπούς κ.α.»[ 8].

Κανένας δεν μπορούσε να αποβιβασθεί στη Νέα Υόρκη αν προηγουμένως δεν υφίστατο τη διαδικασία του ελέγχου στο νησάκι Έλλις. Ο έλεγχος ήταν διοικητικός και ιατρικός. Οι γιατροί εξέταζαν κυρίως τα μάτια των μεταναστών για να διαπιστώσουν ότι δεν πάσχουν από τραχώματα, την κατάσταση του δέρματος τηςκεφαλής, το στόμα κτλ. Σε περίπτωση διάγνωσης ασθένειας ή σωματικής αναπηρίας, ο μετανάστης παραπεμπόταν σε λεπτομερέστερη εξέταση. Αν τελικά αποδεικνυόταν ότι, πράγματι, έχει πρόβλημα υγείας δεν γινόταν δεκτός, η δε ατμοπλοϊκή εταιρεία που τον μετέφερε, είχε την υποχρέωση να τον επαναφέρει στην πατρίδα του.

Σε αναζήτηση δουλειάς

Αφού περνούσε τις εξετάσεις του ELLIS o μετανάστης, είτε μεταφερόταν στη Νέα Υόρκη και εγκαταλειπόταν εκεί, είτε κατευθυνόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό για να συνεχίσει το ταξίδι του στο εσωτερικό της χώρας. Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα ήταν ένα: η εξεύρεση μιας «προσωρινής» δουλειάς, μέχρι να παρουσιαστεί η «ευκαιρία».

Ο μεγάλος όγκος των μεταναστών αποκλειόταν στις πόλεις και αρχικά προσπαθούσε να βρει καταφύγιο σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους, που βρισκόταν καιρό εκεί και -λίγο ή πολύ- τους είχαν παρακινήσει σ'αυτήν την περιπέτεια. Οι νέες εκπλήξεις ήταν όμως δυσάρεστες: άλλες φορές οι γνωστοί αδιαφορούσαν τελείως (δεν περίμεναν δα να πάρει «τοις μετρητοίς» ο άλλος τα όσα είχαν γράψει και να «κουβαληθεί»), άλλοτε αδυνατούσαν και αυτοί οι ίδιοι να επιβιώσουν και το πολύ-πολύ να «τρύπωναν» το νεοφερμένο σε κάποια «δουλειά του ποδαριού» και άλλοτε φρόντιζαν , όσοι είχαν κατορθώσει να στήσουν κάποιο μαγαζί ή μικροεπιχείρηση(εστιατόριο, στιλβωτήριο, ανθοπωλείο κ.λπ.) να τον εκμεταλλευτούν αλύπητα γνωρίζοντας την αδυναμία του να αμυνθεί.

Αν δεν είχε κανείς την «ευτυχία» του γνωστού, επιχειρούσε συνήθως να ακολουθήσει το «επετυχημένο» (όπως του είχαν πει) επάγγελμα του μικρέμπορα(κυρίως του πλανόδιου μανάβη), ο κορεσμός όμως της αγοράς δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια κέρδους. Άλλοι πάλι αρκέστηκαν στην εύκολη λύση του ξενοδοχοϋπαλλήλου ή του λατζέρη, που -όπως σημειώνει ο Σ. Κανούτας- «δεν δύναται να υποφέρωσι τον μεμολυσμένον αέρα, την υγρασίαν και τας άλλας κακουχίας».

Στις συνθήκες αυτές η αγωνία για επιβίωση μετατρεπόταν εύκολα σε πανικό και ο μετανάστης εγκατέλειπε τα όνειρά του για να αποκτήσει μια δουλειά,μια οποιαδήποτε δουλειά, σε οποιοδήποτε σημείο των ΗΠΑ, που τουλάχιστον θα του εξασφάλιζε ένα σταθερό, έστω και μικρό, μεροκάματο, καθώς και στοιχειώδεις συνθήκες ζωής. Την απελπισία και την αμάθειά του εκμεταλλεύτηκαν επιτήδεια διάφοροι τυχοδιώκτες (πράκτορες) που θησαύρισαν γρήγορα σε βάρος του.Γράφει ο Μ.Παπαγιαννάκης στο άρθρο του «Η μετανάστευσις εν Κρήτη» (1971).

«Ο μετανάστης καταφεύγει εις τινα πράκτορα, όστι τω ευρίσκει πράγματι εργασίας και επί αδρά αμοιβή, αλλ' επί δολίω σκοπώ όπως, μετά τινων ημερών εργασίαν, τον απολύση και διορίση άλλους, τους οποίους κατά τον ίδιο τρόπον μέλλει να εκμεταλλευθή».

Τα παραπάνω είναι αρκετά για να δώσουν μια μικρή μόνο εικόνα των πρώτων προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες μετανάστες, όταν πατούσαν στο έδαφος των ΗΠΑ. Έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί χιλιάδες από αυτούς «συμβιβάστηκαν» στο μεροκάματο του εργάτη λατομείων, του εργάτη σιδηροδρομικών γραμμών και του εργάτη εργοστασίου.

Ο μετανάστης που κατευθύνθηκε στα λατομεία, στα ανθρακωρυχεία και στα μεταλλεία (Νεβάδα, Γιούτα, Ουαϊόμιγκ, Κολοράντο, Καλιφόρνια) ήταν αναμφισβήτητα οπιο άτυχος. Η ζωή του στα κολαστήρια αυτά ήταν ανυπόφορη, η εκμετάλλευση ανεξέλεγκτη, η εργασία εξουθενωτική και οι ελεύθερες ώρες λίγες και ανούσιες. Οι εργάτες ζούσαν στιβαγμένοι σε άθλια παραπήγματα, ο ένας πάνω στον άλλο, υποσιτίζονταν και δεν είχαν ούτε στοιχειώδη περίθαλψη και ασφάλεια.

«Προχωρώντας» με το σιδηρόδρομο

Χιλιάδες Έλληνες μετανάστες ταλαιπωρήθηκαν χρόνια ολόκληρα στην εξαιρετικά κοπιαστική και κακοπληρωμένη δουλειά του εργάτη σιδηροδρόμων. Ήταν κάτι σαν πρόσφυγες, χωρίς μόνιμη κατοικία (κοιμόντουσαν στα βαγόνια του διαρκώς μετακινούμενου συνεργείου) και η επαφή τους με την «κοινωνική ζωή» ήταν καθαρά συμπτωματική (όταν η γραμμή περνούσε κοντά σε κατοικημένη περιοχή πήγαιναν ομαδικά να «καταθέσουν» τις πενιχρές τους οικονομίες σε εφήμερες διασκεδάσεις). Ο Σ. Κανούτας αναφέρει ότι τα δυστυχήματα στη δουλειά ήταν συχνότατα. Σημειώνει: «Αλλά μη νομίση τις ότι αι εργασίαι αυταί είναι σταθεραί και μόνιμοι. Ένεκα πλείστων όσων λόγων και ποικίλων αιτιών και αφορμών, οι εταιρείαι αποβάλλουν λίαν συχνά τους εργάτας, οι οποίοι μέχρις ου εύρωσιν νέαν εργασίαν, εξοδεύουσι τας μικράς των οικονομίας...»

Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων μεταναστών που παγιδεύτηκαν στις πόλεις, μετά από αγωνιώδεις και συνήθως αποτυχημένες προσπάθειες να "στηθεί" κάποια δουλίτσα, κατέφευγε στη βαριά βιομηχανία, τη μεγάλη χοάνη που κατάπινε όνειρα και φιλοδοξίες, τη μέγγενη που συνέτριβε αργά-αργά κάθε σωματική και ψυχική αντοχή.

Οι συνθήκες δουλειάς στις φάμπρικες των αμερικανικών μεγαλουπόλεων ήταν απάνθρωπες, η εργατική νομοθεσία απλός τύπος και η κοινωνική ασφάλιση κοροϊδία. Οι εργάτες δούλευαν 10-14 ώρες την ημέρα χωρίς διακοπή, σε αποπνικτική ατμόσφαιρα, κάτω από το άγρυπνο μάτι του επιστάτη, για λίγα δολάρια. Ειδικά για τους ξένους -που ήταν ανίσχυροι, αποκομένοι και ευάλωτοι-επικρατούσε καθεστώς φοβερής αισχροκέρδειας, κυρίως ως προς τις γυναίκες και τα παιδιά.

Ίσως ο μύθος για τον επιτυχημένο «θείο από την Αμερική» να έλκει τις ρίζες του από τη δράση της ολιγάριθμης κατηγορίας των Ελλήνων μεταναστών που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν κάποια δική τους μικροεπιχείρηση (συνήθως μαγαζί), η οποία -αν όχι τίποτ' άλλο-τους εξασφάλιζε μια ανθρώπινη επιβίωση. Χαρακτηριστικό όμως του μύθου -όπως και κάθε μύθου-είναι η υπερβολή. Οι περισσότερες ελληνικές μικροεπιχειρήσεις δεν ήταν παραγωγικές και εξελίξιμες και, αν δεν χρεωκοπούσαν γρήγορα, κατόρθωναν απλώς να διασωθούν ή και να αναπτυχθούν ελάχιστα (εισάγοντας τους δημιουργούς τους στη "μεσαία" κοινωνική τάξη). Αν και οι περιπτώσεις τέτοιων επιτυχημένων επιχειρήσεων είναι γενικά λίγες σε αντιστοιχία με τον κύριο όγκο των Ελλήνων μεταναστών. Ενώ φυσικά τα επόμενα χρόνια οι συνθήκες άλλαξαν ριζικά προς το καλύτερο.

Η περίοδος της εύκολης εγκατάστασης

Όταν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν πιο ελαστικές οι διατάξεις για την εγκατάσταση στις ΗΠΑ προσφύγων και εκτοπισμένων, έφτασαν στις δύο πρώτες δεκαετίες από τον τερματισμό του πολέμου στην Αμερική περίπου 75.000 Έλληνες, ενώ τότε άρχισαν να καταφθάνουν και οι πρώτοι Έλληνες φοιτητές για να σπουδάσουν στα αμερικανικά πανεπιστήμια.

Την περίοδο από το 1966 έως το 1979, όταν οι μεταναστευτικοί νόμοι επέτρεπαν την εύκολη εγκατάσταση στις ΗΠΑ στους συγγενείς των μεταναστών, περίπου160.000 Έλληνες προστέθηκαν στην Ελληνοαμερικανική ομογένεια. Από τότε, η μετανάστευση από την Ελλάδα προς την Αμερική μειώθηκε σημαντικά, καθώςμόνο 40.000 Έλληνες κατέφθασαν στις ΗΠΑ τις δεκαετίες 1980 και 1990, ενώ έκτοτε κατ΄ έτος δεν ξεπερνούν τους 1.500 οι Έλληνες που εγκαθίστανται στην Αμερική, ενώ αντίθετα είναι πολύ μεγαλύτερος ο αριθμός όσων ομογενών μας επαναπατρίζονται.

Τα πρώτα χρόνια, οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ εργάζονταν άλλοι μεν ως εργάτες στους σιδηροδρόμους και στα μεταλλεία στις Δυτικές Πολιτείες, άλλοι ωςυφαντουργοί και υποδηματοποιοί στις περιοχές της Νέας Αγγλίας και άλλοι ως λαντζέρηδες, πιατάδες ή μικροπωλητές στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο.

Από το 1910 όμως και μετά, αρκετοί Έλληνες είχαν αρχίσει να γίνονται ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, κυρίως ζαχαροπλαστείων, ανθοπωλείων, μανάβικων, εστιατορίων κ.α.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Έλληνες στις ΗΠΑ σημειώνουν μία σημαντική οικονομική, πολιτική και πολιτιστική άνοδο, διακρίνονται στην πολιτική, στις επιστήμες και στις τέχνες. Ο Μιχάλης Δουκάκης, γίνεται ο πρώτος άνθρωπος νοτιοευρωπαϊκής καταγωγής που κατάφερε να λάβει το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου ενός από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα των ΗΠΑ, του Δημοκρατικού Κόμματος. Μερικοί ελληνοαμερικανοί, όπως ο Πωλ Σαρμπάνης από το Μέριλαντ, ο Πωλ Τσόγκας από τη Μασαχουσέτη, η Ολυμπία Σνόου από το Μέϊν, πέτυχαν να εκλεγούν στην αμερικανική γερουσία. Πολλοί είναι οι ελληνοαμερικανοί βουλευτές, ενώ ο γιός μεταναστών από την Ήπειρο, Τζωρτζ Τένετ, τοποθετήθηκε ως αρχηγός της CIA.

Η προσφορά της Ελληνικής Ομογένειας στις ΗΠΑ στο οικογενειακό επίπεδο (προίκισαν αμέτρητες αδελφές), έχει καταγραφεί στα ανεπανάληπτα διηγήματα του Παπαδιαμάντη «Η σταχομαζώχτρα» και ο «Αμερικάνος». Στους εράνους, που τότε ήταν στην ημερήσια διάταξη, πρώτα-πρώτα απευθύνονταν στους «Αμερικάνους». Ενώ η βοήθεια προς την μητέρα-πατρίδα σε πολλούς άλλους τομείς, ήταν τεράστια. Έφτιαξαν νοσοκομεία (από το ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης μέχρι τονοσοκομείο Κρεστένων και το αγροτικό ιατρείο Γκρέκα Ολυμπίας από το Μανώλη Φιλοκτήτη). Έστειλαν ασθενοφόρα. Επισκεύασαν εκκλησίες και κοινοτικές βρύσες. Έστησαν προτομές και κενοτάφια ηρώων. Στην Αμαλιάδα από τη διαθήκη του Παπαχριστόπουλου ιδρύθηκε η βιβλιοθήκη της πόλης. Στην ορεινή Πελοπόννησο δεν υπάρχει χωριό χωρίς κάποιο κοινωφελές έργο από δωρεές ομογενών [9].

Βιβλιογραφία :

1. Λάζαρος Παπαϊωάννου, Η Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής, πενήντα χρόνια ζωής και δράσης, Κοζάνη 1999, σελ.35

2. Φώτιος Κ. Λίτσας, Οι Μεγαλέξανδροι του νέου κόσμου: Μακεδόνες πρωτοπόροι της Αμερικής, Λεύκωμα 45ου συνεδρίου Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ, Σικάγο 1991.

3. Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, Απόδημοι Έλληνες, Αθήναι 1972, σελ. 117, 123.

4. Φωτ. Κ. Λίτσας, ο.π.

5. Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, ο.π., σελ. 123 κ.ε. – Κων. Τσιρπανλής-Μ. Σαββίδης, Άγνωστες σελίδες της ιστορίας του ελληνισμού της Αμερικής, Νέα Υόρκη 1983, τ. α΄, σελ. 16 κ.ε.

6. Φροντιστήριον Δημοσίας Οικονομίας και Στατιστικής (αριθμ. 12). Η Ελληνική μετανάστευσις. Εν Αθήναις 1917, σελ. 328-337

7. Βάσος Πουλόπουλος, «Αμέρικα – Αμέρικα», ο απόηχος της μεταναστευτικής περιπέτειας, εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» της Νέας Υόρκης, 29 Μαϊου 2004.

8. Φροντιστήριον Δημοσίας Οικονομίας και Στατιστικής (αριθμ.12). Η Ελληνική μετανάστευσις. Εν Αθήναις 1917. σελ. 328-337

9. Πουλόπουλος, ο.π.

Aστεία βιντεάκια... εδώ γελάμε....

2011-07-31T10:14:00.000-07:00

2011-04-06T07:46:00.000-07:00

Αρκαδικά.......................................................................................................

Ελλάδος περιήγησις… Αρκαδικά

(ed. F. Spiro. Leipzig, Teubner. 1903)

Ἀρκάδων δὲ τὰ πρὸς τῆς Ἀργείας Τεγεᾶταί τε ἔχουσι καὶ Μαντινεῖς, νέμονται δὲ οὗτοί τε καὶ τὸ ἄλλο Ἀρκαδικὸν <τὸ> μεσόγαιον τῆς Πελοποννήσου. Κορίνθιοι γὰρ οἰκοῦσιν ἐπὶ τῷ ἰσθμῷ πρῶτοι: Κορινθίοις δὲ τὰ πρὸς θαλάσσης εἰσὶν Ἐπιδαύριοι γείτονες: τὰ δὲ ἐς Ἐπίδαυρον καὶ Τροιζῆνά τε καὶ Ἑρμιόνα ὁ κόλπος ἐστὶν ὁ Ἀργολικὸς καὶ ὅσα ἐπιθαλάσσια τῆς Ἀργείας: ταύτης δὲ ἔχονται τῆς χώρας Λακεδαιμονίων περίοικοι, τούτοις δὲ ὅμορος ἡ Μεσσηνία: καταβαίνει γὰρ μέχρι θαλάσσης ἐς Μοθώνην καὶ Πύλον καὶ ἐπὶ Κυπαρισσιάς. [2] τὰ δὲ πρὸς Λεχαίου Κορινθίοις Σικυώνιοι προσοικοῦσιν ἔσχατοι ταύτῃ μοίρας τῆς Ἀργολίδος: μετὰ δὲ Σικυῶνα Ἀχαιοὶ τὸ ἐντεῦθέν εἰσιν οἱ παρὰ τὸν αἰγιαλὸν οἰκοῦντες: τὸ δὲ ἕτερον Πελοποννήσου πέρας τὸ ἀπαντικρὺ τῶν Ἐχινάδων οἰκοῦσιν Ἠλεῖοι: τῆς δὲ γῆς τῆς Ἠλείας κατὰ μὲν Ὀλυμπίαν καὶ τοῦ Ἀλφειοῦ τὰς ἐκβολὰς πρὸς τὴν Μεσσηνίαν εἰσὶν ὅροι, τὰ δὲ πρὸς Ἀχαί̈αν Δυμαίων εἰσὶν ὅμοροι. [3] τούτων τῶν κατειλεγμένων καθηκόντων ἐπὶ θάλασσαν Ἀρκάδες τὸ ἐντὸς οἰκοῦσιν ἀποκλειόμενοι θαλάσσης πανταχόθεν: ὅθεν σφᾶς καὶ Ὅμηρος ἀφικέσθαι φησὶν ἐς Τροίαν παρ’ Ἀγαμέμνονος πλοῖα εἰληφότας καὶ οὐχὶ ναυσὶν οἰκείαις. [4] φασὶ δὲ Ἀρκάδες ὡς Πελασγὸς γένοιτο ἐν τῇ γῇ ταύτῃ πρῶτος. εἰκὸς δὲ ἔχει τοῦ λόγου καὶ ἄλλους ὁμοῦ τῷ Πελασγῷ μηδὲ αὐτὸν Πελασγὸν γενέσθαι μόνον: ποίων γὰρ ἂν καὶ ἦρχεν ὁ Πελασγὸς ἀνθρώπων; μεγέθει μέντοι καὶ κατὰ ἀλκὴν καὶ κάλλος προεἶχεν ὁ Πελασγὸς καὶ γνώμην ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἦν, καὶ τούτων ἕνεκα αἱρεθῆναί μοι δοκεῖ βασιλεύειν ὑπ’ αὐτῶν. πεποίηται δὲ καὶ Ἀσίῳ τοιάδε ἐς αὐτόν:Ἀντίθεον δὲ Πελασγὸν ἐν ὑψικόμοισιν ὄρεσσι γαῖα μέλαιν’ ἀνέδωκεν, ἵνα θνητῶν γένος εἴη.

Οι Αρκάδες που συνορεύουν με τη χώρα των Αργείων είναι οι Τεγεάτες και οι Μαντινείς. Αυτοί μαζί με τους άλλους Αρκάδες κατέχουν τη μεσογειακή χώρα της Πελοποννήσου. Πρώτα είναι οι Κορίνθιοι που κατοικούν στον ισθμό. Στο μέρος προς τη θάλασσα οι Κορίνθιοι γειτονεύουν με τους Επιδαυρίους. Μετά την Επίδαυρο, την Τροιζήνα και την Ερμιόνα βρίσκεται ο Αργολικός κόλπος και οι παραλιακές περιοχές της Αργολίδας. Στη συνέχεια έρχεται η χώρα των περιοίκων των Λακεδαιμονίων, οι οποίοι έχουν κοινά σύνορα με τους Μεσσηνίους, που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα της Μοθώνης, της Πύλου και των Κυπαρισσιών.

Οι Σικυώνιοι ζουν στην πλευρά της Κορίνθου προς το Λέχαιο και κατέχουν την πιο απομακρυσμένη περιοχή της Αργολίδας. Μετά τη Σικυώνα και κατά μήκος της ακτής ζουν οι Αχαιοί. Στο άλλο άκρο της Πελοποννήσου, που είναι απέναντι από τις Εχινάδες, ζουν οι Ηλείοι: η Ηλεία προς την Ολυμπία και τις εκβολές του Αλφειού συνορεύει με τη Μεσσηνία και προς την Αχαί̈α συνορεύει με τη Δύμη.

Η περιοχή όλων αυτών φτάνει μέχρι τη θάλασσα, αλλά οι Αρκάδες βρίσκονται στο κέντρο και είναι αποκομμένοι από τη θάλασσα από κάθε πλευρά. Γι’ αυτό ο Όμηρος λέει ότι, όταν πήγαν στην Τροία, πήραν πλοία του Αγαμέμνονα και όχι δικά τους.

Οι Αρκάδες λένε ότι ο πρώτος κάτοικος αυτής της περιοχής ήταν ο Πελασγός. Αλλά το πιο πιθανό είναι ότι ήταν και άλλοι μαζί του και δεν ήταν μόνος ο Πελασγός, γιατί διαφορετικά ποιοι θα είχαν άρχοντα τον Πελασγό; Ο Πελασγός ήταν ψηλότερος , δυνατότερος, ωραιότερος και εξυπνότερος από τους άλλους και, κατά τη γνώμη μου, αυτός είναι ο λόγος που τον έκαναν βασιλιά. Ο Άσιος έγραψε γι’ αυτόν τα εξής:

Τον ισόθεο Πελασγό στα βουνά με τα ψηλά δέντρα

γέννησε η μαύρη γη, για να δημιουργηθεί η γενιά των θνητών.

[Από την έκδοση του "Κάκτου", σε μετάφραση της Ανδρεανής Ταταράκη]

Ένα μικρό απόσπασμα από τα Αρκαδικά του Παυσανία δεν είναι παρά μια αφορμή για να ανατρέξει κανείς στα ωραιότατα κείμενα του σπουδαίου αυτού περιηγητή και γεωγράφου του 2ου αι., ο οποίος έζησε στους χρόνους του Αδριανού και του Μάρκου Αυρήλιου. Είναι διάσημος για το Ελλάδος περιήγησις, ένα εκτενές έργο που περιγράφει την αρχαία Ελλάδα με μαρτυρίες από πρώτο χέρι και αποτελεί σοβαρό σημείο σύνδεσης μεταξύ της κλασικής φιλολογίας και της σύγχρονης αρχαιολογίας. Μπορεί να έχει κάποια λάθη, μπορεί να μην είναι απόλυτα τεκμηριωμένα κάποια σημεία από τις περιγραφές και διηγήσεις του, δεν παύει, ωστόσο, να αποτελεί ένα θησαυρό. Πάντως, είμαι από τους θαυμαστές του Παυσανία. Κι όσο σκέφτομαι ότι ταξίδεψε σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο χωρίς αυτά τα μέσα που εμείς σήμερα διαθέτουμε, με πιάνει τρέλα!

Ο Τζέιμς Φρέιζερ, ο οποίος παρήγαγε μια από τις διάφορες αγγλικές μεταφράσεις του έργου (6 τομ., 1898), παρατηρεί για τον Παυσανία ότι: “χωρίς αυτόν τα ερείπια της Ελλάδας θα ήταν ως επί το πλείστον έναςλαβύρινθος χωρίς ενδείξεις, ένα αίνιγμα χωρίς απάντηση.”

*από το: http://moreas.wordpress.com/

Αρνούνται να συμμετέχουν οι πολιτικοί στις εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου.

2011-03-22T13:10:00.000-07:00

.

Απο το σπίτι τους φαίνεται πως φέτος θα δουν την παρέλαση οι πολιτικοί.. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία», υπουργοί και υφυπουργοί δείχνουν απρόθυμοι να εκπροσωπήσουν την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις και στις ανά την Ελλάδα παρελάσεις της...

25ης Μαρτίου. Ο λόγος είναι ότι έχουν ανησυχήσει από τον τρόπο αντιμετώπισης κυβερνητικών στελεχών, αλλά και των πολιτικών εν γένει, με γιαούρτια, νεράντζια κλπ. Μπορεί να μην αμφιβάλλουν ότι είναι υποκινούμενες αυτές οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, αλλά και κανείς δεν θέλει να γίνει «οσιομάρτυρας» στην κυβέρνηση και να εμφανισθεί σαν… μαγιονέζα στα τηλεοπτικά πλάνα.

Λαϊκός ξεσηκωμός σήμερα στην Αθήνα

2011-02-23T01:03:00.000-08:00

Λαϊκός ξεσηκωμός σήμερα σε όλη την Ελλάδα...

Παλλαική πορεία πρός το Σύνταγμα. Συγκέντρωση στο Μουσείο στις 10.30.

Λειτουργούν ΜΕΤΡΟ και ηλεκτρικός.

LIVE μετάδοση από το STOPCARTEL TV.Τι απαιτούν οι πολίτες.

http://www.stopcartel.info/

http://www.livestream.com/stopcarteltvgr

Συμβολική διαμαρτυρία της Greenpeace για το λιγνίτη

2011-02-08T11:39:00.000-08:00

Με συνθήματα «Απελευθερώστε την Ελλάδα από το λιγνίτη», «Ο λιγνίτης σκοτώνει», ακτιβιστές της Greenpeace, στο πλαίσιο συμβολικής διαμαρτυρίας, παρέδωσαν το πρωί της Τρίτης ένα τόνο άνθρακα στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα.

http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=11391&subid=2&pubid=51488952

O Φιλοτεχνικός Όμιλος Τρίπολης δημιούργησε τη Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλίου στα εντευκτήρια του.

2011-01-29T12:42:00.000-08:00

Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλίου. Πρώτη συνάντηση τη Δευτέρα 31 Ιανουαρίου

O Φιλοτεχνικός Όμιλος Τρίπολης στο πλαίσιο προώθησης της Φιλαναγνωσίας, δημιούργησε τη Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλίου στα εντευκτήρια του.

Η πρώτη συνάντηση για γνωριμία και καθορισμό των ομάδων θα γίνει τη Δευτέρα 31 Ιανουαρίου στις 6 το απόγευμα στα εντευκτήρια του Ομίλου.

Για περισσότερες πληροφορίες
και την συμμετοχή σε ομάδες
επικοινωνήστε με την γραμματέα του Ομίλου
Τζίνη Αντωνίου στα τηλέφωνα
2710 - 222763 –6945115532
και στα γραφεία του Ομίλου 2710 - 223350

S.O.S Νοσοκομείο Ιεράπετρας: ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜ.Σ...

2011-01-29T01:12:00.000-08:00

S.O.S Νοσοκομείο Ιεράπετρας: ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜ.Σ...: "Το Δημοτικό Συμβούλιο Ιεράπετρας καλεί όλους τους δημότες, να συμμετάσχουν στο Παλλαϊκό συλλαλητήριο, που διοργανώνεται για το Νοσοκομείο Ιε..."

Μελίνα Μερκούρη - Είμαι ΡΩΜΙΑ

2010-12-15T11:20:00.000-08:00

Γιάννης Γιαννόπουλος- Δήμαρχος Γορτύνιας

2010-11-10T11:04:00.000-08:00

Oι Γορτύνιοι στηρίζουν

τον Δήμαρχο Γορτυνίας

τον Γιάννη Γιαννόπουλο

γιό του αείμνηστου Αγωνιστή

και γιατρού Σπύρου Γιαννόπουλου.

ΔΗΛΩΣΗ ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 7ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

2010-11-08T01:28:00.000-08:00

"Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους και όλες τους πολίτες της Πελοποννήσου, που μας έδωσαν τη σημερινή μεγάλη νίκη.

Η συνειδητή τους επιλογή να στηρίξουν με την ψήφο τους τον ανεξάρτητο συνδυασμό της «Νέας Πελοποννήσου» στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα ότι εμείς έχουμε αποφασίσει να αλλάξουμε σελίδα στον τόπο μας και να τον οδηγήσουμε σε ένα πιο ασφαλές ευρωπαικό μέλλον.

Έχουμε διανύσει τη δύσκολη περίοδο της διαδρομής και είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών και τις δύσκολες συγκυρίες, προκειμένου να βγάλουμε την Πελοπόννησο από την κρίση.

Εμείς μπορούμε. Η σημερινή μεγάλη μας νίκη θα αναδείξει νικητές την επόμενη Κυριακή όλους τους συμπολίτες μας. Η δική τους υπέρβαση θα αποτελέσει το στιβαρό θεμέλιο για ένα καλύτερο αύριο, σε πείσμα όλων εκείνων που συνεχίζουν να μιλούν με διλήμματα και αναχρονιστικές περιχαρακώσεις. Η σημερινή μεγάλη νίκη είναι νίκη των πολιτών και της Νέας Περιφέρειας Πελοποννήσου. Και αυτή θα εκφρασθεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την επόμενη Κυριακή."

Βόμβα έτοιμη να εκραγεί η κρίση στον Τύπο

2010-11-03T03:58:00.000-07:00

Χρεωμένα μέχρι το λαιμό τα μεγάλα συγκροτήματα κάνουν απολύσεις και περικοπές. Ως 50% οι απώλειες για τις εφημερίδες, μεγάλη κρίση και στην τηλεόραση.

Εκρηκτικές διαστάσεις παίρνει η κρίση στον Τύπο με πρώτο θύμα τις εφημερίδες, αλλά απειλώντας και την – κάποτε παντοδύναμη – τηλεόραση. Στα ελληνικά ΜΜΕ είναι δύσκολο να βρούμε όμιλο που να τα βγάζει πέρα, ενώ κυριαρχούν οι απολύσεις, οι περικοπές και η ανασφάλεια για το μέλλον, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής.

Το “σήμα” έδωσε το 2009 το αιφνιδιαστικό κλείσιμο του ΕλεύθερουΤύπου από τη Γιάννα Αγγελοπούλου που “πάγωσε” την αγορά αφού είχε ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές, με μεγάλη διαφημιστική καμπάνια και “καλό χαρτί” από το δημοσιογραφικό χώρο. Ένα χρόνο αργότερα, στα πρόθυρα του “κανονιου” βρίσκεται πληθώρα άλλων ΜΜΕ, με παραδοσιακά κραταιά συγκροτήματα να ανακοινώνουν απολύσεις και περικοπές.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι οι επτά μεγάλες εισηγμένες επιχειρήσεις του Τύπου εμφανίζουν υπέρογκα χρέη ύψους 664 εκ. ευρώ. Τα χρήματα δεν πήγαν σε εξυγίανση, η διαφημιστική δαπάνη έπεσε και τώρα ψάχουν τρόπο επιβίωσης.

Σε οικονομική κατάσταση μεγάλου ομίλου των ΜΜΕ φαίνεται ανάγλυφα η απελπισία. Εκεί αναφέρεται ότι “η αρνητική οικονομική συγκυρία είχε σημαντικές επιπτώσεις στην εξέλιξη εργασιών και δραστηριοτήτων του Ομίλου… Στην εγχώρια αγορά το 2009 καταγράφηκε μείωση στη διαφημιστική δαπάνη προς τις εφημερίδες κατά 8% και προς τα περιοδικά κατά 20%, με συνέπεια σημαντική πίεση στις πωλήσεις, στα έσοδα και τους όρους είσπραξης των απαιτήσεων”. Φυσικά και η περίπτωση δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας.

Σύμφωνα με την Καθημερινή , ο κύκλος εργασιών του ΔΟΛ υποχώρησε από τα 68,38 εκ. ευρώ στα 56,35 εκατ. ευρώ, της Τεγόπουλος από τα 40,36 στα 33,11 εκατ., της “Καθημερινής” από τα 37,72 εκατ. στα 36,91 εκατ., της Τηλέτυπος (MEGA) από τα 75,19 εκατ. στα 68,99 και της Ελεύθερης Τηλεόρασης (Alter) από τα 57,06 στα 49,88 εκατ. ευρώ.

Σε ορίζοντα τριετίας οι απώλειες ωστόσο είναι ακόμη μεγαλύτερες καιξεπερνούν το 30%, ενώ οι ζημιές ειδικά στις εφημερίδες φτάνουν ακόμη και το 50% και τα κανάλια παρουσιάζουν σύμφωνα με το δημοσίευμα πολλαπλάσιες απώλειες.

"Ορίζοντας εβδομάδων"

Ενδεικτικό της κατάστασης είναι άρθρο του διευθυντή του Βήματος Π. Καψή, ο οποίος μιλά για “ασφυκτικές πιέσεις σε όλα τα Μέσα” και “οικονομικά αποτελέσματα που πολύ απλά δεν είναι δυνατόν να διατηρηθούν”.

“Μιλάμε για ορίζοντα μηνών, αν όχι εβδομάδων. Ηδη πολλές εφημερίδες έχουν υποθηκεύσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία τους και πληρώνουν τους μισθούς με δανεικά, την ίδια στιγμή που οι τράπεζες αρνούνται να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση. Για πόσο καιρό ακόμη μπορεί να συνεχιστούν έτσι τα πράγματα;” αναρωτιέται ο διευθυντής της ιστορικής εφημερίδας.

-Λουκέτα για τα μαγαζιά…

2010-11-01T11:27:00.000-07:00

Εμού του ιδίου: Η...παραγωγή

Σχολιάζει, διαβάζει, ακούει ο «Συνεργάτης Β»

Θα… μπορούσε και να συμβεί:

Ο πρωθυπουργός συνοδευόμενος από τον υπουργό Οικονομικών, πήγαν στην Πλατεία Συντάγματος να...διαφημίσουν τον Σγουρό. Χιλιάδες κόσμος, κλακαδόροι, εγκάθετοι, φαν, κομματικοί παράγοντες, κυβερνητικά στελέχη, βολεμένοι, δοτοί, τους αποθέωναν!

-Αθηναϊκέ Λαέ…, άρχισε να λέει ο πρωθυπουργός…

-Όλοοοο. Ζήτω… Σήκω Αντρέα για να δεις – το παιδί της Αλλαγής…

-Πράγματι κάναμε Αλλαγή. Την πρώτη τριμηνία της διακυβέρνησή μας, ΠΑΡΑΓΩΓΗ 2.000 τεμάχια.

-Μπράβοοοο. Νάτος – νάτος – ο πρωθυπουργός…

-Την δεύτερη τριμηνία, όχι για να το παινευτούμε, αλλά η ΠΑΡΑΓΩΓΗ μας έφτασε στα 5.000 τεμάχια.

-Ουάουουουου. Άξιοι, άξιοι… Ζήτωωωωωω

-Την τρίτη τριμηνία, είπε με μετριοφροσύνη, χάρη στην πολύτιμη συνεργασία του Υπουργού Οικονομικών και άλλων στελεχών της κυβέρνησής μας, η παραγωγή πλησίασε τα 10.000 τεμάχια.

-Όλοοοοοο. Ζήτωωω…

-Και την τελευταία τριμηνία, πάρτε ανάσα, πετύχαμε να ανέβει η ΠΑΡΑΓΩΓΗ στις 22.000 τεμάχια.

Εδώ… κόντεψε να υποχωρήσει η Πλατεία από το χειροκρότημα και τις ζητωκραυγές . Μόλις κόπασε ο θρίαμβος, κάποιος περαστικός που δεν καταλάβαινε, ρωτάει το διπλανό του.

-Συγγνώμη, τι παράγουν αυτοί;

-Λουκέτα για τα μαγαζιά…

Πηγή:http://kontiloforos.blogspot.com/2010/11/blog-post_4114.html

Ο Έλληνας εργαζόμενος μετατρέπεται σε...Κινέζο

2010-08-28T02:21:00.000-07:00

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

Κατάργηση κάθε έννοιας κατοχύρωσης του εργαζόμενου στις εργασιακές του σχέσεις, ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, μείωση υπερωριακών αποδοχών, όχι όμως και των υπερωριών, που απελευθερώνονται μαζί με το ωράριο εργασίας, νέες ανατροπές στοασφαλιστικό, αυξήσεις τιμολογίων ΔΕΗ και εισιτηρίων συγκοινωνιών, απελευθέρωση «κλειστών επαγγελμάτων» και αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, πλήρης διάλυση του ΟΣΕ με απολύσεις, περιορισμό αποδοχώνκαι παρεχόμενων υπηρεσιών, ολοκληρωτική κατάργηση της υγείας ως δημόσιου αγαθού, διάλυση των ΟΤΑ, είναι μερικές μόνο από τις επιταγές του επικαιροποιημένου μνημονίου.

Ταυτόχρονα σχεδιάζεται νέα επιδρομή στο λαϊκό εισόδημα με την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 11% στο 23% σε βασικά είδη πλατιάς κατανάλωσης, τα οποία βαρύνουν τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών χαμηλού εισοδήματος γύρω στο 60%. Μόνο από αυτή την κίνηση τα πιο φτωχά νοικοκυριά πρόκειται να χάσουν τουλάχιστον 7% της τρέχουσας αγοραστικής τους δύναμης.

Το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά, με βάση την επίδραση που είχε μέχρι τώρα η εφαρμογή του μνημονίου στη ραγδαία επιδείνωση της ύφεσης, υπολογίζεται ότι θα επιταχύνουν τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, ειδικά στο επίπεδο της κατανάλωσης και στους τομείς της παραγωγής, τουλάχιστον κατά 3% με 4% έως το τέλος του έτους, δεν φαίνεται να απασχολεί ούτε την κυβέρνησηούτε την τρόικα. Και γιατί να τους απασχολεί; Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του μνημονίου δεν είναι η «ανάταξη της ελληνικής οικονομίας», όπως συχνά λέγεται, αλλά η προστασία των ευρωπαϊκών τραπεζών και του ευρώ.

Αυτός είναι ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ζήτησαν επίμονα την επικαιροποίηση του μνημονίου με ταχύτερα βήματα περικοπών και λιτότητας. Στόχος τους είναι ο ακόμη ταχύτερος περιορισμός του δημόσιου ελλείμματος της Ελλάδας, ώστε να δοθεί η ψευδαίσθηση ότι η ευρωζώνη «ανακάμπτει» από τη «δημοσιονομική κρίση» και επομένως να ενισχυθεί στις αγορές συναλλάγματος η αξία του ευρώ.

Τώρα, αν στην προσπάθεια αυτή η ελληνική οικονομία και μαζί μια σειρά άλλες χώρες της ευρωζώνης με ανάλογα προβλήματα οδηγηθούν στην καταστροφή και τη διάλυση, δεν πειράζει, αρκεί οι τράπεζες και το ευρώ να είναι καλά.

Όσο για την ανάπτυξη, αυτή έχει πλέον ανοικτά ταυτιστεί με τις απελευθερώσεις, τις απορρυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα των πάντων. Για κάποιον τερατώδη και διεστραμμένο λόγο, που θα μας απασχολήσει σε επόμενο σημείωμα, θεωρείται ότι το να καταργηθεί κάθε έννοια ουσιαστικού ελέγχου στην οικονομία, να απελευθερωθεί η αγορά και η αυθαιρεσία να μετατραπεί σε ασυδοσία, να βγει στο σφυρί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα και να μετατραπεί ο Έλληνας εργαζόμενος σε Κινέζοαπό άποψη μεροκάματου, εργασιακών συνθηκών και σχέσεων, θα προσελκύσει ξένα κεφάλαια και επενδύσεις ώστε να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Το «μοντελάκι» αυτό υπήρξε πολύ της μόδας, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, σε Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία και Κεντρική Ευρώπη. Εκεί δηλαδή όπου οι χρεοκοπίες και οι καταρρεύσεις ολόκληρων χωρών αποτέλεσαν μέχρι σήμερα τον κανόνα. Αυτό που απέδειξε είναι ότι ταιριάζει γάντι μόνο σε«τριτοκοσμικές» οικονομίες, όπου η απόλυτη διαφθορά και η ασυδοσία των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών κύκλων βασιλεύει πάνω σε μια κυριολεκτικά διαλυμένη κοινωνία της απέραντης φτώχειας και εξαθλίωσης.

Στο σημείο αυτό έχει σημασία να τονίσουμε ότι την πρωτοβουλία για την επικαιροποίηση του μνημονίου την είχε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ. Το ΔΝΤ, αντίθετα, δίνει μικρότερη έμφαση στην ταχύτητα επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων και περισσότερη στις αποκαλούμενες «διαρθρωτικές αλλαγές», δηλαδή στο ξεπούλημα της χώρας και το άνοιγμα των αγορών. Μάλιστα οι αναλυτές του διαμηνύουν σ’ όλους τους τόνους ότι μια όλο και πιο αυστηρή «δημοσιονομική προσαρμογή», που ζητούν επίμονα η Ε.Ε. και η ΕΚΤ, μπορεί να φέρει ξαφνικά την κυβέρνηση αντιμέτωπη με ένα οργισμένο πλήθος. Και τότε τι γίνεται;

Αμερικανική ειρωνεία!

Είναι καιρός λοιπόν να τελειώνουμε με τις αυταπάτες περί «καλής» Ε.Ε. και «κακού» ΔΝΤ. Τον Ιανουάριο του 2009 ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζίσυγκέντρωσε στη Στρατιωτική Σχολή του Παρισιού τους πιο επιφανείς ηγέτες της πολιτικής και των επιχειρήσεων στην Ευρώπη για να τους μιλήσει για τον«χρηματιστικό καπιταλισμό» που ευθύνεται για την παγκόσμια κρίση:

«Ο χρηματιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στον κερδοσκόπο έναντι του επιχειρηματία, στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου, στο κυκλοφορούν κεφάλαιο έναντι του κεφαλαίου ως επένδυση, στο βραχυπρόθεσμο έναντι του μακροπρόθεσμου, στους δείκτες του πλούτου έναντι του αληθινού πλούτου, με τους δείκτες να μετρούν περισσότερο από τον ίδιο τον πλούτο.

Ο καθαρός χρηματιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα ανευθυνότητας και θα χρησιμοποιήσω μια ισχυρή φράση: είναι ένα σύστημα όπου η ανήθικηλογική της αγοράς δικαιολογεί τα πάντα. Είναι ένα σύστημα όπου το χρήμα πάει στο χρήμα, όπου η εργασία βλάπτεται, όπου η παραγωγή βλάπτεται, όπου η επιχειρηματικότητα βλάπτεται».

Ο Σαρκοζί τότε μιλούσε μπροστά σ’ ένα ακροατήριο όπου βρίσκονταν η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργόςΤόνι Μπλερ, οι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου κ.ο.κ. Όλοι τότε συμμερίζονταν την καταδίκη αυτού του «χρηματιστικού καπιταλισμού», τον οποίο οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ταύτιζαν με το αγγλοσαξονικό ή αμερικανικό «μοντέλο» των ασύδοτων αγορών για να το αντιπαραθέσουν στο «ευρωπαϊκό μοντέλο» της κοινωνικής ευαισθησίας και ανοχής. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Ενάμιση χρόνο αργότερα η Ε.Ε., και κυρίως η ευρωζώνη, έχει μεταβληθεί σε λίκνο των πιο άγριων πολιτικών του «χρηματιστικού καπιταλισμού». Μάλιστα, είναι τέτοια η προσήλωσή της, τέτοια η εμμονή των οργάνων και των ηγετών της στον «καθαρό χρηματιστικό καπιταλισμό», όπως τον περιέγραφε τότε ο Σαρκοζί, ώστε κάνει ακόμη και τους πιο ακραίους οπαδούς των «ανοιχτών αγορών» στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού να ωχριούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «Economist» (17.8) έγραφε ειρωνικά:

«Οι Αμερικανοί σχολιαστές φαίνεται να διασκεδάζουν πολύ με το να παρακολουθούν τους Ευρωπαίους να “διαλύουν” τα δικά τους συστήματα κοινωνικής ευημερίας, την ίδια στιγμή που η Αμερική υιοθετεί ένα καθολικόσύστημα υγειονομικής περίθαλψης ευρωπαϊκού τύπου. Δεν ήταν παρά ένας χρόνος πριν που οι ηγέτες της Ευρώπης τα έριχναν στην αμερικανική λογική της ελεύθερης αγοράς και δήλωναν ότι ο αχαλίνωτος καπιταλισμός είναι τελειωμένος»!

Πραγματισμός και φανατισμός

Σήμερα η Ε.Ε. και κυρίως η ευρωζώνη είναι ο παράδεισος του πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού που εφαρμόζεται με τον πιο στυγνό και αδυσώπητο τρόπο εναντίον των εργαζομένων, των λαών και των χωρών της Ένωσης. Με πρώτη την Ελλάδα. Κι αυτό δεν οφείλεται στην όποια «μεταστροφή» των ηγετών και των κυβερνήσεων της Ε.Ε., ούτε στον κυρίαρχο ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό, αλλά στο γεγονός ότι ολόκληρο το οικοδόμημα έχειταυτιστεί σε απίστευτο βαθμό με τις πιο παρασιτικές και κερδοσκοπικές μορφές κεφαλαίου, που σήμερα εκφράζονται πρώτα και κύρια από τα τερατώδη τραπεζικά συγκροτήματα.

Γι’ αυτό και οι ευρωκρατούντες εμφανίζονται σήμερα πολύ πιο ακραίοι και αδίστακτοι σε σύγκριση ακόμη και με το ΔΝΤ, το οποίο γνωρίζει εκ μακράς πείρας ότι:

«Η εμπειρία πολλών προσαρμογών έχει δείξει πως η πολιτική επιτυχία της προσαρμογής βασίζεται σε μια σειρά συμβιβασμών και στον πραγματισμό... Καθώς η οικονομική κατάσταση εξελίσσεται, με την κοινή γνώμη και την πολιτική κατάσταση να αλλάζει από τη μια εβδομάδα στην άλλη, η πιοαποτελεσματική στρατηγική είναι εκείνη του πραγματισμού: η αυστηρή εφαρμογή ενός προγράμματος σημείο προς σημείο είναι πολιτικά επικίνδυνη. Ενώ οι στόχοι της προσαρμογής θα πρέπει να επιδιώκονται με κάθε θυσία, η επιλογή των μέσων που θα χρησιμοποιηθούν πρέπει να παραμένει ανοιχτή σε όλες τις περιπτώσεις».

Αυτό συνιστούσε μια μελέτη του ΟΟΣΑ το 1996 σχετικά με την «πολιτική εφικτότητα» των Προγραμμάτων Διαρθρωτικής Προσαρμογής, που εφάρμοζαν κατά κόρον το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα στις χώρες του «Τρίτου Κόσμου» από τη δεκαετία του 1980. Είναι ακριβώς η ίδια πολιτική που εφαρμόζεται και σήμερα στην Ελλάδα σαν... διέξοδος από την κρίση.

Αυτό είναι που ανησυχεί σοβαρά και τους «βετεράνους» αυτών των προγραμμάτων εξ Ουάσιγκτον. Ένας από αυτούς, ο Ίρβιν Στέλζερ, που αρθρογραφεί τακτικά στην «Wall Street Journal», έγραφε στις 9.8, ανήσυχος για την επιμονή της τρόικας και ιδίως της Ε.Ε. στην αυστηρή εφαρμογή του μνημονίου:

«Το μέγεθος του έργου είναι αποθαρρυντικό. Η λιτότητα θα στερήσει γύρω στο 10% από το ΑΕΠ, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις θέσεις εργασίας. Και παρ’ όλα αυτά θα αφήσει την Ελλάδα με μη διαχειρίσιμα επίπεδα χρέους και πληρωμής τόκων. Ευτυχώς για την Ελλάδα, στη διαπραγμάτευση ανάμεσα στους διασωθέντες και τους διασώστες έχει το πάνω χέρι. Το κόστος μιας πτώχευσης για την Ελλάδα είναι σχετικά ασήμαντο σε σύγκριση με το κόστος για τους πιστωτές της, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες, που είναι απρόθυμεςγια μεγάλες διαγραφές ομολόγων. Ενώ το πολιτικό κόστος για τους ευρωκράτες, επειδή στάθηκαν ανίκανοι να προλάβουν την πτώχευση ενός από τα πιο μικρά μέλη τους, είναι απαράδεκτο.

Για να μην αναφέρουμε τις συνέπειες στη δυνατότητα των άλλων χωρών του Club Med να συνεχίσουν με την ίδια πρόοδο να προσφεύγουν στις διεθνείς αγορές χρέους. Έτσι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει, αν αναγκαστεί, να υποχωρήσει μπροστά σε ένα αγριεμένο πλήθος και νααναιρέσει τις υποσχέσεις της για λιτότητα, περνώντας το κόστος της παλαιότερης ανηθικότητάς της στον Γερμανό και τους άλλους φορολογούμενους της ευρωζώνης ή στους πιστωτές της. Πάνω από το 95% του ελληνικού χρέους έχει εκδοθεί στην Ελλάδα και υπόκειται στους νόμους περί ασυλίας λόγωκυριαρχίας, οι οποίοι περιορίζουν τις διαθέσιμες επιλογές στους δύστυχους πιστωτές που μπαίνουν στην ουρά για το κούρεμά τους».

Ο φόβος της πτώχευσης

Το πρόβλημα που ανησυχεί αναλυτές σαν τον Στέλζερ και τις αγορές, που έχουν εκτοξεύσει τα spreads των ελληνικών ομολόγων στα ουράνια με το 10ετές να έχει φτάσει (23.8) στις 896 μονάδες βάσης, παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της τρόικας, είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν πρόκειται να γίνει διαχειρίσιμο με την εφαρμογή του μνημονίου ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του.

«Οι αγορές υποψιάζονται ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της αργά ή γρήγορα και οι κάτοχοι ομολόγων θα είναι οι χαμένοι. Δεν πιστεύουν ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ με τις παρούσες συνθήκες είναι οικονομικά βιώσιμη. Η χώρα δεν διαθέτει την ελευθερία που χρειάζεται για να βγει από την κρίση», δήλωσε ο Στέφεν Λιούις της Monument Securities (Telegraph, 19.8).

Με τον ίδιο τρόπο ερμήνευσε τη συμπεριφορά των αγορών και η HighFrequency Economics (Bloomberg, 19.8), ενώ ο Καρλ Ουάινμπεργκ τηςValhalla δήλωσε τα εξής:

«Η καταιγίδα είναι εστιασμένη στα ομόλογα που λήγουν το 2014, τον πρώτοχρόνο που η Ελλάδα θα διακόψει τη γραμμή ζωής με το χρήμα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Ώσπου να τελειώσουν με τη διόρθωση της Ελλάδας το 2013, το χρέος της θα έχει αυξηθεί στα 340 δισ. ευρώ. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι η Ελλάδα θα είναι σε καλύτερη θέση να εξυπηρετήσει και να καλύψει τα 340 δισ. ευρώ σε σταθερού εισοδήματος χρεόγραφα απ’ ό,τι όταν είχε να διαχειριστεί 270 δισ. ευρώ».

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τριετή και τετραετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου έχουν επιτόκια που έχουν εκτιναχθεί κοντά στο 12%, έναντι του 10ετούς που έφτασε αισίως το 10,75%.

Τι ακριβώς φοβούνται οι αγορές; Ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί, είτε κάτω από την πίεση ενός αγριεμένου πλήθους, είτε λόγω αδυναμίας διαχείρισης του χρέους της, να επικαλεστεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της και να προβεί σεμονομερή αναδιάρθρωση του χρέους της. Και μπορεί μια αναδιάρθρωση του χρέους να σημαίνει επίσημη πτώχευση της χώρας, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν γνωρίζει ποιος από τους κατόχους των κρατικών ομολόγων θα βγει χαμένος και ποιος θα βγει κερδισμένος. Όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις πτωχεύσεις.

Ο... εφιάλτης της εθνικής κυριαρχίας

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι από τον 19ο αιώνα έως σήμερα δεν υπάρχει μεγαλύτερος πονοκέφαλος, μεγαλύτερος εφιάλτης για τον κάτοχο κρατικών ομολόγων χρέους από την εθνική κυριαρχία της χώρας την οποία έχει δανείσει. Κι αυτό διότι, όπως μας εξηγεί μια σχετικά πρόσφατη μελέτη:

«Οι κρατικοί οφειλέτες προστατεύονται παραδοσιακά από την αρχή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας, η οποία δηλώνει ότι τα κράτη δεν μπορούν να μηνυθούν σε ξένα δικαστήρια δίχως τη συγκατάθεσή τους. Η αρχή πηγάζει από την ισότητα των κυρίαρχων εθνών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου... Ωστόσο είναι σημαντικό ότι η ασυλία μπορεί να απεμποληθεί: ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να συνάψει συμβατική σχέση με την οποία εθελοντικάνα υπαχθεί στην αρμοδιότητα ενός ξένου δικαστηρίου στην περίπτωση μιας διένεξης» (Journal of Economic Literature, v. 47, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 3).

Αν λοιπόν δεν έχει παραιτηθεί οικειοθελώς ένα κράτος από την άσκηση της κυριαρχίας του και προχωρήσει σε πτώχευση ή άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους του, οι δανειστές του είναι πολύ δύσκολο να καταφύγουν σε δικαστήρια άλλων χωρών ώστε να πάρουν μέτρα εναντίον του που αφορούν δεσμεύσεις ή δημεύσεις περιουσιακών του στοιχείων είτε στο εξωτερικό είτε, πολύ περισσότερο, στο εσωτερικό της χώρας.

Αν και η αρχή αυτή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας δεν αποτελεί πανάκεια για μια χώρα στην αντιμετώπιση των δανειστών της, συνιστά την πιο βασική γραμμή άμυνάς της: χωρίς αυτήν χάνει κάθε δυνατότητα διαπραγμάτευσης προς το συμφέρον της.

Ο αγώνας των αγορών και των κατόχων κρατικών ομολόγων ήταν ανέκαθεν ναμην επιτρέψουν σε μια χώρα να επικαλεστεί την ασυλία της λόγω εθνικής κυριαρχίας και να προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή μέρους ή όλου του χρέους της. Ιδίως όταν έκρινε ότι το χρέος αυτό είναι «απεχθές» και η εξυπηρέτησή του υπονομεύει εκ των πραγμάτων την εθνική κυριαρχία της. Αυτό το κατορθώνουν με δυο κυρίως τρόπους:

● Με την επιβολή επίσημου χρεοστασίου υπό καθεστώς διεθνούς επιτήρησης, που σήμερα ονομάζεται με τακτ «συντεταγμένη πτώχευση».

● Με την επιβολή δανειακών συμβάσεων όπου το κράτος - οφειλέτης απεμπολεί μονομερώς την ασυλία που του παρέχει η εθνική του κυριαρχία έναντι των δανειστών του. Όπως π.χ. έγινε με τη δανειακή σύμβαση που συνόδευε το μνημόνιο και αποδέχτηκε παράνομα και αντισυνταγματικά η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι μέλος της ευρωζώνης και με τις συνθήκες που έχει υπογράψει να έχει παραχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας στην Ε.Ε., κυρίως όσον αφορά το νόμισμα και τις πολιτικές που απορρέουν από αυτό, όμως δεν δεσμευόταν νομικά από αυτές στο πώς θα χειριστεί τα ομόλογα που είχε εκδώσει ως κράτος. Θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί την ασυλία τηςεθνικής κυριαρχίας και να καλέσει σε διαπραγμάτευση τους κατόχους των ομολόγων της.

Βέβαια κάτι τέτοιο θα την έφερνε απευθείας σε μετωπική σύγκρουση με την Ε.Ε. και την ΕΚΤ, αλλά νομικά είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει. Αυτό φοβήθηκαν και οι ευρωκρατούντες γι’ αυτό και έστησαν τον «μηχανισμό στήριξης», επέβαλαν το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Όπως εύστοχα παρατήρησαν πρόσφατα και δυο γνωστοί μελετητές της Ε.Ε., ο Τσαρλς Μπλάνκαρτ και ο Έρικ Φάσεν (Schweizer Monatshefte, B. 978, 7.2010), «η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη φερεγγυότητά της εκτός της νομισματικής ένωσης. Αυτό δεν το ήθελε ηΕυρωπαϊκή Επιτροπή. Η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους έρχεται σε σύγκρουση με την εξουσία της και αυτή έπρεπε να διαφυλαχθεί με κάθε θυσία».

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου η χώρα ολόκληρη έχει δημευθείκαι ο λαός της βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της τρόικας.

*εφημερίδα "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ"

http://www.topontiki.gr/Articles/view/8979

Ιδιαιτέρα υπουργού με 5.000 το μήνα, επιθυμεί γνωριμία γάμου...

2010-08-20T03:13:00.001-07:00

Από τοhttp://hellenicrevenge.blogspot.com/

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕ 5 ΧΙΛΙΑΡΙΚΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΓΑΜΟΥ.
ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ!

H αγγελία που δημοσιεύθηκε στην «ATHENS VOICE” τα λέει όλα για το που ......

πάμε και που μας πάνε...
Ιδιαιτέρα υπουργού 40χρονη, εξαιρετικά όμορφη, με γοητευτική παρουσία και προσωπικότητα, ψηλή, λεπτή, γόνος στρατιωτικών, μηνιαίως Ε 5.000, 2ώροφο, μετοχές, καταθέσεις, εξοχικό, Ι.Χ.επιθυμεί γνωριμία γάμου με κύριο έως 52 ετών, νεανικό, ευχάριστο, ευγενή.

http://press-gr.blogspot.com/2010/08/5000.html

Ο ΣΥΡΙΖΑ Αρκαδίας για τις προτάσεις Διαμαντοπούλου

2010-07-11T06:37:00.000-07:00

για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Η υπουργός Παιδείας μίλησε επιτέλους για τα θέματα της ανώτατης εκπαίδευσης. Τα όσα είπε στην 64η Σύνοδο των Πρυτάνεων, όμως, διόλου δεν μας εξέπληξαν γιατί αφενός εγγράφονται στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και αφετέρου, γιατί τις λεπτομέρειες αυτής της πολιτικής μας τις είχαν προδιαγράψει οι άνθρωποι της κ Διαμαντοπούλου, είτε πρυτάνεις είναι αυτοί, είτε συνδικαλιστικά στελέχη της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, είτε, τέλος, στελέχη άλλων πολιτικών κομμάτων.

Η υπουργός, φανατική οπαδός της Μπολόνια, πιστεύει ότι η εκπαίδευση είναι ένα κοινό εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα που κυκλοφορούν στις αγορές. Γι’ αυτό και αναζήτησε στην εισήγησή της, τους προσφορότερους τρόπους για να παράγεται και να πουλιέται το εμπόρευμα-εκπαίδευση.

Για τη διεύθυνση της επιχείρησης-πανεπιστήμιο προτείνεται το «Συμβούλιο Διοίκησης». Το όργανο αυτό περιλαμβάνει στους κόλπους του μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας οι οποίοι θα έχουν αποφασιστικό λόγο όχι μόνον για το στρατηγικό σχεδιασμό του πανεπιστημίου αλλά ακόμη και για το…ύψος των μισθών των πανεπιστημιακών δασκάλων. Με άλλα λόγια το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου – κατάκτηση αιώνων ακαδημαϊκής εμπειρίας- εγκαταλείπεται προς δόξαν της αγοράς.

Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα εξαρτάται του λοιπού από τις επιδόσεις τους. Μόνον που οι επιδόσεις τους δεν θα σταθμίζονται με ακαδημαϊκά κριτήρια αλλά με κριτήρια αγοράς: προσέλκυση επενδυτών-χορηγών, απορροφησιμότητα των πτυχίων τους κ.ά. Πόσο πιο φτωχή θα γίνει η κοινωνία μας χωρίς τμήματα φιλολογίας, ιστορίας, φιλοσοφίας κ.ά εφόσον με βάση τα παραπάνω κριτήρια, τα τμήματα αυτά θα είναι υποχρεωμένα να κλείσουν.

Η φοιτητική μέριμνα περιορίζεται μέχρι ουσιαστικής κατάργησης, έτσι ώστε το «εμπόρευμα» Παιδεία να παρέχεται ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός.

Όσον αφορά τον πανεπιστημιακό «Καλλικράτη». Παρά τη ρητά δημόσια εκφρασμένη αντίθεση του «Συνασπισμού» αλλά και ενός σημαντικού τμήματος της εκπαιδευτικής κοινότητας, οι προκάτοχοι της κ. Διαμαντοπούλου επιδόθηκαν σε ένα ασύλληπτο όργιο ίδρυσης νέων τμημάτων. Τα κριτήρια που πρυτάνευσαν στην ίδρυσή τους ήσαν σε μια πρώτη περίοδο η «τακτοποίηση» των «ημέτερων» καθηγητών και σε μια δεύτερη, η εξυπηρέτηση τοπικών αναγκών έτσι όπως τις όριζαν κομματάρχες και δήμαρχοι. Στη σημερινή κρίσιμη οικονομική συγκυρία και με δεδομένες τις επιταγές του ΔΝΤ, η κ. υπουργός, χωρίς να αισθανθεί την ανάγκη να απολογηθεί για την κατασπατάληση πόρων που έχει προηγηθεί, προτίθεται να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Είμαστε σίγουροι ότι τα κριτήρια της μόνον ακαδημαϊκά δεν θα είναι.

Κοινός παρανομαστής όλων των εξαγγελιών της κ. Διαμαντοπούλου αποτελεί η προσπάθεια να μεταλλαχθεί η δημόσια και ακαδημαϊκή δωρεάν εκπαίδευση σε μια κερδοφόρα επιχείρηση, η οποία θα καταρτίζει αντί να μορφώνει ανθρώπους, η οποία θα αποκλείει τα παιδιά των κατώτερων κοινωνικών τάξεων και θα οδηγεί σε μια γενικευμένη πολιτισμική ένδεια εφόσον κύριος στόχος της εκπαίδευσης γίνεται η κερδοφορία και η εξυπηρέτηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και όχι η διαμόρφωση υπεύθυνων πολιτών.

Ο «Συνασπισμός» διαβεβαιώνει την κυβέρνηση, την κ. υπουργό αλλά και τους ανθρώπους της, οι οποίοι περιφέρονται στα φιλόξενα γι’ αυτούς ΜΜΕ προετοιμάζοντας κάθε φορά το έδαφος για την επέλαση των νεοφιλελεύθερων μέτρων και την εφαρμογή των επιταγών του ΔΝΤ ότι θα μας βρουν απέναντι τους.

Και είμαστε σίγουροι ότι δεν θα είμαστε μόνοι...

Τρίπολη 7-7-10
ΣΥΡΙΖΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Η μεγαλύτερη πολιτική πλάνη είναι πως το κράτος ταυτίζεται με τους πολίτες του.

2010-06-12T11:26:00.000-07:00

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η «απάτη» μένει...

Αυτό δεν ίσχυε παλιά, τότε που οι Ελληνες μετανάστευαν κατά χιλιάδες σε Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική κ.λπ., δεν ισχύει ούτε και τώρα που ένας παντοδύναμος υπουργός Οικονομικών αντικαθιστά, με την υπογραφή του, τη Βουλή.

Από τους πρώτους διανοητές που έγραψαν γι' αυτό, ο Ζαν Μποντέν (1576) «διακρίνει το κράτος από τους πολίτες του, γιατί ισχυρίζεται ότι μερικές φορές ο λαός συμβαίνει να διασκορπίζεται σε διαφορετικές περιοχές, ή αλλιώς να καταστρέφεται εντελώς, μολονότι "η πόλη ή το κράτος" μπορεί να παραμένει "ατόφιο"». Θα «βρει» ή θα «δημιουργήσει» άλλους πολίτες, προφανώς. Ο πολυερμηνευμένος Ν. Μακιαβέλι, στην ταύτιση της «διαφθοράς» με την «ανικανότητα για ελεύθερη ζωή», τονίζει πως όταν μια ομάδα ή «παρέα» κατορθώνει να πάρει τον έλεγχο των θεσμών, εμποδίζει τους υπόλοιπους πολίτες να συμβάλουν στη λειτουργία τους. Και συμπληρώνει για τον ηγεμόνα πως «τίποτε δεν έχει περισσότερη σημασία από την τήρηση των προσχημάτων», ενώ η τήρηση του λόγου του είναι μια «υποχρέωση που, αν την πάρει σοβαρά, θα τον φέρει σε μειονεκτική θέση».

Αυτές οι αρχές αναφέρονται εδώ για να υπενθυμίσουν απλώς ότι τα θεωρούμενα πολλές φορές ως αυτονόητα, όπως η τήρηση των εξαγγελιών ή η ταύτιση κράτους και ευτυχίας των πολιτών, είναι πράγματα σχετικά που μέσα στην πολιτική θεωρία έχουν αντιμετωπιστεί με διάφορους τρόπους, όχι πάντα προφανείς. Σήμερα φέρ' ειπείν, μπροστά στην απολυτότητα και την αυθεντία της οικονομικής πολιτικής ή της «πολιτικής χώρου» του υπουργείου Εσωτερικών, ποια είναι τα πεδία της πολιτικής αμφισβήτησης ή της δημοκρατικής αντιπαράθεσης; Ποια είναι τα πεδία της «αρετής», μιας λέξης που έχει απαλειφθεί από το πολιτικό λεξιλόγιο, παρά την πληθώρα πολιτικών και τηλεσχολιαστών; Ας δούμε εάν τελικά οι πολιτικές αρετές ταυτίζονται με τις ιδιωτικές, όπως κατά κόρον υπονοούν πλείστοι όσοι τηλεσχολιαστές, στηρίζοντας μάλιστα την όποια κριτική τους σε αυτήν την ταύτιση, μεταφέροντας «επιμελημένα» -κατά τους ισχυρισμούς τους- τον «κοινό» λόγο ή την «κοινή» πείρα.

Οι «διαλογικοί» δημοκράτες δεν υπάρχουν πια, μπροστά στην κυριαρχία της μίας και μοναδικής άποψης, ενώ κάθε δυνατότητα δημοκρατίας εξαντλείται μπροστά σε κάποια νέα εκλογική αναμέτρηση που θα «οργανωθεί» διπολικά, ως «πολιτική ή χάος».

Από την άλλη πλευρά, το κύριο στίγμα των πολιτών και η «αρετή» τους είναι μια ήπια παθητικότητα που, κατά τον Μακιαβέλι, περιλαμβάνει την υπακοή. Το πολιτικό πρόταγμα στις μέρες μας εμφανίζεται ως απαίτηση αποκλεισμού κάθε διαφορετικής θέσης. Για μια σειρά ετών κάποιοι πολιτικοί διαχειρίστηκαν με ανοίκειο τρόπο τα χρήματα του ελληνικού λαού. Ετσι σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι -κατά τα λόγια των συναδέλφων τους- να ακολουθήσουμε μια στρατευμένη επιλογή, λίγο πολύ «αυθεντική». Για να μην υποστούμε χειρότερα, καθώς λένε, ασχέτως εάν τινές αυτών υπηρέτησαν στις τότε κυβερνήσεις των νυν κατηγορούμενων πολιτικών. Τσοχατζοπουλικοί, σημιτικοί, καραμανλικοί κ.λπ., επίγονοι κι απόγονοι.

Ασφαλώς οι πολιτικοί που έχουν εκλεγεί σήμερα δεν εξελέγησαν γι' αυτό που κάνουν και κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί τη δικαιολογία «δεν ήξερα». Μπορεί σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση ο κ. Γ. Παπανδρέου να «σαρώσει» πάλι σε ποσοστά, η αλήθεια όμως είναι ότι τον εξέλεξαν για διαφορετικές δεσμεύσεις κι όχι για τις βασάνους που τώρα μας επιβάλλει. Εκτός φυσικά αν θεωρήσουμε ότι είναι ίδιον της πολιτικής μας ζωής, οι μέλλοντες πρωθυπουργοί να μην ξέρουν και οι παλαιοί να μην ομιλούν.

Είναι αδιανόητο το κρυφτούλι του τέως πρωθυπουργού κ. Καραμανλή, ο οποίος δεν εξηγεί τίποτε για το χάλι της οικονομικής πολιτικής του, όπως και του πρώην πρωθυπουργού κ. Σημίτη, τουλάχιστον για τη «στοχευμένη» επιλογή συνεργατών του...

Γιατί φυσικά δεν είναι πολιτική ο αναπροσδιορισμός της σωτηρίας για το μέλλον. Γιατί και παλαιότερα, στη δεκαετία του '60, όταν πρωτάρχιζε κάποιος να δουλεύει, από τους νυν προς σύνταξη, οι πολιτικές σωτηρίας για το μέλλον ήταν άπειρες, όπως και η προσδοκία της. Τώρα πια παρακαλεί για τη δεδουλευμένη σύνταξη. Γιατί κάποιος να πιστέψει ότι και στο μέλλον, μετά τη «σωτηρία» που θα μας παράσχει ο νυν πρωθυπουργός, δεν θα αναδυθεί κάποιος επίγονος με προθέσεις «σωτηρίας» του λαού του;

Και το πλέον απαράδεκτο είναι πως το κράτος εμφανίζεται χωρίς αρχές, καθυστερεί τη χορήγηση της σύνταξης, εν συνεχεία αναβάλλει τη χορήγηση της επικουρικής και το πληρωμένο εφάπαξ επί 2-3 χρόνια και δεν βγαίνει ο πολιτικά υπεύθυνος υπουργός να δηλώσει ευθέως ότι «όταν πρόκειται να βγείτε στη σύνταξη να ξέρετε, θα πεινάσετε, εάν δεν έχετε πεθάνει εν τω μεταξύ». Αφήνει το σχετικό έργο στους πρωινούς σχολιαστές οι οποίοι, με περισσή τάχα φιλολαϊκή «αφέλεια», πυροβολούν. Τι θέλετε; Να δώσει σ' εσάς την επικουρική ή το εφάπαξ και στους άλλους να μη δώσει τίποτα; Είναι σαν να αναλαμβάνουν κάθε φορά οι «ευνοημένες» ομάδες να χορηγούν τη δική τους σύνταξη στους υπολοίπους σε πνεύμα αναγκαστικής κρατικής αλληλεγγύης. Και αν είναι έτσι, εντάξει στο κάτω κάτω. Ας το πει όμως ο ίδιος ο υπουργός, ευχαριστώντας για την αλληλεγγύη, κι όχι τα «παπαγαλάκια», στοχοποιώντας όποιους τους βολεύει...

Αλλά το κράτος κρύβεται και πίσω από τη γραφειοκρατία που το ίδιο δημιουργεί, αυτή που δήθεν θέλει να καταργήσει. Και μετά; Μετά θέλει να προσελκύσει επενδύσεις ως πτωχή πλην τίμια κόρη. Η πολιτική πλέον εξελίσσεται έξω από τους γνωστούς θεσμούς της δημοκρατίας. Η οικονομική διαχείριση εξελίσσεται πέρα από τους διαχωρισμούς Δεξιάς/Αριστεράς, ενώ οι κηδεμόνες, στους οποίους δεν ερωτηθήκαμε αν θέλουμε να πάμε, κάνουν πλέον ορατό το γεγονός ότι νομιμοποιήσαμε μέσω των εκλογών μια κυβέρνηση της οποίας το πρόγραμμα δεν υποστηρίζεται από καμιά διαδικασία ενεργού εμπιστοσύνης, διότι δεν έχει καμία σχέση με εκείνο το οποίο είχε προτείνει. Ουσιαστικά η δημοκρατική νομιμοποίηση, στις μέρες μας, είναι η νομιμοποίηση ενός ηγεμόνα ο οποίος διαμορφώνει τη ζωή μας με βάση τα οικονομικά πρότυπα που επιλέγει, και με τα οποία οφείλουν να προσαρμοστούν τα πρότυπα κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής.

Τα συστημικά προβλήματα της ανισότητας, της αβεβαιότητας, της αστάθειας, της διαφάνειας εξετάζονται σύμφωνα με τις δυνατότητες του οικονομικού μοντέλου που διατηρεί μια ελίτ. Το ίδιο μοντέλο εναλλάσσεται ως προς τα πρόσωπα ενός κλειστού κύκλου, ανάλογα με την επιλογή κυβερνήσεων.

Ας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες στους ηγεμόνες και στους πρίγκιπες επειδή μας επιτρέπουν ακόμα να ζούμε, και ας ξεχάσουμε ότι τους εκλέγουμε, αφού θέλουμε να «σωθούμε»...

* Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Ιουνίου 2010

Μαριάννα Βεάκη - Παπουτσοπούλου: Η "φωνή" της ελεύθερης Ελλάδας

2010-06-06T06:12:00.001-07:00

Η Μαριάννα Βεάκη - Παπουτσοπούλου ήταν η φωνή που συνέδεε τους αγωνιζόμενους Έλληνες για λευτεριά, ήταν η φωνή του παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού του ΚΚΕ «Ελεύθερη Ελλάδα» στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και στα μετεμφυλιακά χρόνια «Η φωνή της αλήθειας», ήταν συντάκτρια και εκφωνήτρια.

Η Μαριάννα Βεάκη γεννήθηκε το 1918 στην Αθήνα, όπου έκανε τις εγκύκλιες σπουδές της, και στη συνέχεια εισήχθη στη Νομική Σχολή. Συμμετέχει ενεργά στον ΨΟΝΝ (Ψυχαγωγικός Όμιλος Νέων - Νεανίδων), πυρήνα της ΟΚΝΕ στην Κυψέλη, και στη συνέχεια το 1943, γίνεται μέλος του ΚΚΕ, μέσα από τις γραμμές του οποίου έλαβε μέρος στον αγώνα κατά της δικτατορίας Μεταξά και στο κίνημα Εθνικής Αντίστασης. Την ίδια εποχή γνωρίζονται με τον ηθοποιό Γιάννη Βεάκη, ο οποίος θα ήταν σύντροφός της στη ζωή και στον αγώνα, και παντρεύονται αρχές του 1941.

Μετά την απελευθέρωση, ο Γιάννης Βεάκης φεύγει με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης για σπουδές στο Παρίσι. Τον ακολουθεί η σύζυγός του, η οποία προσλαμβάνεται τον Σεπτέμβριο του 1946 στη Γαλλική Ραδιοφωνία ως συντάκτρια και εκφωνήτρια στην ελληνική εκπομπή του "Ici Paris". Ταυτόχρονα η Μαριάννα Βεάκη σπουδάζει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και συμμετέχει στην κομματική οργάνωση των φοιτητών.

Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, το ζεύγος, ανταποκρινόμενο σε έκκληση του ΚΚΕ, εγκαταλείπει τον Απρίλιο του 1948 το Παρίσι. Ο Γιάννης κατευθύνεται στο αντάρτικο και η Μαριάννα στην έδρα του ραδιοφωνικού σταθμού "Ελεύθερη Ελλάδα", όπου εργάζεται ως συντάκτρια και εκφωνήτρια στις καθημερινές εκπομπές του. Οργανώνει, όμως, συντάσσει και εκφωνεί επίσης τα κείμενα μιας ειδικής εκπομπής του ΡΣΕΕ στα γαλλικά. Από τη Γιουγκοσλαβία και την Ουγγαρία συνεχίζει τη δουλειά της στη Ρουμανία. Επίσης εργάζεται ως δημοσιογράφος στη «Νέα Ζωή», εφημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Προσφύγων.

Μετά τις περιπέτειες του ραδιοφωνικού σταθμού και την επανέναρξη των εκπομπών του, το 1957, η Μαριάννα Βεάκη εγκαθίσταται στην Ανατολική Γερμανία και συνεχίζει ως συντάκτρια και εκφωνήτρια την εργασία της στον σταθμό. Συνεργάζεται επίσης, με το ψευδώνυμο Μαριάννα Σταύρου στο πολιτιστικό περιοδικό «Ο Πυρσός», όπου παρουσιάζει νέες εκδόσεις και γράφει βιβλιοκριτικές. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, απολύεται από τον σταθμό, παραμένει όμως στην Ανατολική Γερμανία ώς τον επαναπατρισμό της το 1980.

Επανερχόμενη στην Αθήνα αναπτύσσει δραστηριότητα στο ΚΚΕ Εσωτερικού και στον Συνασπισμό, ενώ συνεργάζεται ως μεταφράστρια με την εκπαιδευτική τηλεόραση της ΕΡΤ και με ερευνητές για την έκδοση ιστορικών βιβλίων. Η Μαριάννα Βεάκη ήταν παλαιό μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941-44.

Η τελευταία δημόσια εμφάνιση της Μαριάννας Βεάκη - Παπουτσοπούλου ήταν στις 26 Οκτωβρίου 2009, στο σπίτι της Κύπρου, στα εγκαίνια της έκθεσης «Στους αφανείς… Ένα αργοπορημένο ευχαριστώ», εκδηλώσεις μνήμης για τα εξήντα χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου.

Στην εισαγωγή του βιβλίου της «Ελεύθερη Ελλάδα» «Η Φωνή της Αλήθειας» η ιστορικός Βάσω Ψιμούλη γράφει:

Η γνωριμία με τη Μαριάννα Βεάκη, εκφωνήτρια του σταθμού από το 1948 μέχρι το 1968, υπήρξε καθοριστική. Η ίδια ανάλωσε τη ζωή της και της οικογένειάς της για όσα αφειδώλευτα μου εξιστόρησε. Μου άνοιξε δρόμους για την κατανόηση της λειτουργίας του σταθμού και τη δυναμική των πολιτικών, κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων που είχαν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του. Η αφηγηματική ικανότητα αναπαράστασης καταστάσεων και χαρακτήρων, η εγρήγορση της μνήμης, η ακρίβεια της έκφρασης, η ασυμβίβαστη τόλμη των κρίσεων, η άγρυπνη ετοιμότητα διόρθωσης των πραγματολογικών κενών και ανακριβειών της δουλειάς μου με ξενάγησαν στα άδυτα μιας ομάδας έγκλειστων αγωνιστών, που διαβίωναν σε συνθήκες ακραίας παρανομίας και απόλυτης απομόνωσης. Της οφείλω πολλά και μου δίνει ακόμη και σήμερα κουράγιο η γνωριμία της. Εύχομαι η παρούσα έκδοση να μην την απογοητεύσει. Ευχαριστίες οφείλω και στον Νίκο Γουλανδρή, που τόσο εκτιμά και νοιάζεται τη Μαριάννα Βεάκη. Συναντηθήκαμε στα ΑΣΚΙ. Το ενδιαφέρον του για τον σταθμό και την ιστορία του βοήθησαν την έρευνά μου.

(σελ.129-130, Βάσω Ψιμούλη «Ελεύθερη Ελλάδα» «Η φωνή της Αλήθειας», ΑΣΚΙ - Εκδόσεις Θεμέλιο, 2006)

*εφημ. "Η ΑΥΓΗ" ημερ. δημοσίευσης: 06/06/2010

«Στηρίξτε το καράβι για τη Γάζα», λέει ο ΣΥΝ στην κυβέρνηση

2010-05-29T06:11:00.000-07:00

Η κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες για να στηρίξει την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, αντί να τηρεί ίσες αποστάσεις, αναφέρει ο υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ, Πάνος Τριγάζης. Σημειώνει ότι θα έπρεπε να είχε ζητηθεί η παρέμβαση της Ευρώπης σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Ο υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ, Πάνος Τριγάζης

Το στέλεχος του Συνασπισμού τονίζει ότι ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ είναι παράνομος και παραβιάζει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Παράλληλα, αναφέρει ότι η υποστήριξη του "Στόλου της Ελπίδας" θα είχε οφέλη και για την ελληνική οικονομία, δεδομένού ότι η χώρα έχει ανάγκη ανοιγμάτων προς τον αραβικό κόσμο, λόγω της κρίσης.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=167694

2010-05-04T02:42:00.001-07:00

Η καπιταλιστική συσσώρευση και η κρίση

2010-04-16T13:34:00.000-07:00

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΛΕ ΣΕΝΙΕ, "ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ" 1991 / ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

του Χρήστου Λάσκου*
Δεδομένου ότι στις περιόδους των κρίσεων η κατεστημένη οικονομολογική σοφία αποδεικνύεται κάθε φορά άνθρακες, μια ορισμένη «επιστροφή στο Μαρξ» είναι σχεδόν επιβεβλημένη. Αυτό συνέβη και με την παρούσα καπιταλιστική κρίση. Το σύστημα, μάλιστα, προσέφερε τους μηχανισμούς του και ως προς αυτό. Ποιος δείκτης, αλήθεια, θα ήταν καλύτερος με τους δικούς του όρους από την μεγάλη αύξηση των πωλήσεων του Κεφαλαίου, για να αντιληφθούμε την «επικαιρότητα του μαρξισμού» -- ακόμη και το Βήμα συμμετείχε στην θριαμβική επανάκαμψη προσφέροντας το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Προφανώς, αυτά έχουν τη σημασία τους. Δείχνουν, κυρίως, πόσο χαμένα τα έχουν οι φανατικοί υποστηρικτές του «αιώνιου συστήματος», αφότου ξέσπασε η κρίση στη δίνη της οποίας στροβιλίζεται ακόμα ο κόσμος μας κι ενώ ο ορίζοντας γίνεται όλο και σκοτεινότερος.
Την ίδια ώρα εξελίσσεται σε διεθνές επίπεδο μια ζωηρή και ουσιαστική συζήτηση μεταξύ μαρξιστών σχετικά με τα χαρακτηριστικά, τα αίτια, τις συνέπειες και τις πιθανές εκβάσεις της παρούσας κρίσης. Η μαρξιστική συζήτηση είναι τόσο σοβαρότερη από την επιφανειακή «ανάλυση» που κάνουν οι ορθόδοξοι οικονομολόγοι --νομπελίστες και μη--, που η έλλειψη επαφής της δικής μας Αριστεράς μαζί της μας στερεί σημαντικότατα εργαλεία όχι μόνο για την θεωρητική κατανόηση, αλλά, κυρίως, για την πολιτική μας παρέμβαση. Μια αναγκαστικά συνοπτική --και επομένως σχηματική-- παρουσίαση αυτής της συζήτησης θα επιχειρηθεί με τη σειρά άρθρων που θα ακολουθήσει το παρόν. Για τη σοβαρή ωστόσο κάλυψή της θα απαιτούνταν η έκδοση και στη γλώσσα μας των βασικών κειμένων γύρω από τα οποία εκτυλίχθηκε αυτή. Ας ελπίσουμε ότι στο άμεσο μέλλον αυτό θα γίνει σχετικά έστω εφικτό: το κέρδος θα είναι μεγάλο.
Χρ. Λ.

* * * * * * * * * * * * * * * * *

Δύο θέματα --μεταξύ άλλων-- φαίνεται να κυριαρχούν στη τρέχουσα μαρξιστική παραγωγή αναφορικά με την καπιταλιστική κρίση. Το πρώτο αφορά τη σχέση μεταξύ «πραγματικού» και «χρηματικού» τομέα, τις μεταξύ τους διαδράσεις, την προτεραιότητα του ενός ή του άλλου και, διʼ αυτών, την ενδεχόμενη ιδιοτυπία της παρούσας κρίσης σε σχέση με αυτές του παρελθόντος. Το δεύτερο --και σε άμεση σύνδεση με το προηγούμενο-- είναι ό,τι αφορά την κίνηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της συσσώρευσης τις τελευταίες δεκαετίες και την επίδρασή της σε όσα σήμερα αντιμετωπίζει ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Σε αυτά θα αξονιστεί και η παρουσίασή μας.

Η «περίπτωση Μπρένερ» και η κρίση του καπιταλισμού

Έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από όταν μια εργασία του Ρόμπερτ Μπρένερ (Robert Brenner) έδωσε το έναυσμα για μια ευρεία συζήτηση σχετικά με το παρόν και το μέλλον του καπιταλισμού. Και όλο αυτό σε χρόνο ανύποπτο, εκεί στο τέλος της δεκαετίας του ʼ90, όταν οι θιασώτες της επελαύνουσας παγκοσμιοποίησης διέχεαν την πεποίθησή τους για το λαμπρό μέλλον του καπιταλισμού -- και της ανθρωπότητας μαζί του. Τότε, λοιπόν, ο Μπρένερ, στο ειδικό τεύχος του New Left Review (αρ. 229),1 παρουσίασε μια έρευνα της εξέλιξης του παγκόσμιου καπιταλισμού για τα 60 χρόνια μετά τον πόλεμο, στην οποία υποστήριζε, μεταξύ πολλών άλλων, πως η μεγάλη καπιταλιστική κρίση του ʼ70 δεν είχε ποτέ στην πραγματικότητα ξεπεραστεί. Υποστήριζε, δηλαδή, πως επρόκειτο για μια «αναβεβλημένη κρίση». Βάσει αυτού, μάλιστα, προέβλεπε αρκετά από τα φαινόμενα τα οποία αντιμετωπίζουμε από το 2007 κι έπειτα.

Για τον Μπρένερ, λοιπόν, οι απαρχές της σημερινής κρίσης πάνε πίσω στη δεκαετία του ʼ70, όταν έγινε χωρίς αμφιβολία εμφανής η μεγάλη συρρίκνωση του οικονομικού δυναμισμού στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, «[η] οικονομική επίδοση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία, όποιον δείκτη και αν χρησιμοποιήσουμε --τη μεγέθυνση του προϊόντος, την επένδυση, την απασχόληση ή τους μισθούς-- επιδεινώνεται από δεκαετία σε δεκαετία, από οικονομικό κύκλο σε οικονομικό κύκλο, συνεχώς με αρχή το 1973».2 Η ρίζα αυτής της επιδείνωσης βρίσκεται στη μεγάλη πτώση της καπιταλιστικής κερδοφορίας από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ʼ60, η οποία προκλήθηκε πρωτίστως από τη χρόνια τάση προς την υπερβολική επέκταση της παραγωγικής δυναμικότητας (overcapacity) του παγκόσμιου βιομηχανικού τομέα.
Αυτή η χρόνια τάση ενισχύθηκε, σύμφωνα με την ανάλυση του Μπρένερ, ιδιαίτερα λόγω του ανταγωνισμού της ευρωπαϊκής και ιαπωνικής βιομηχανίας με την κυρίαρχη, κατά τη διάρκεια της μακράς «ένδοξης περιόδου» του μεταπολεμικού καπιταλισμού, αμερικανική. Καθώς νέες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με πιο ανεπτυγμένο και αποτελεσματικό σταθερό κεφάλαιο, εισέρχονται σε ένα βιομηχανικό κλάδο, αυτές που διαθέτουν προγενέστερες (sunk) επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου συμπιέζουν το ποσοστό κέρδους τους --και δεδομένου πως τα μεγέθη είναι απαγορευτικά για οποιαδήποτε ιδέα απόσυρσής τους-- έχουμε μια πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η οποία, εκκινώντας από τη βιομηχανία, τον κατεξοχήν δηλαδή παραγωγικό τομέα, στη συνέχεια επηρεάζει το σύνολο της οικονομίας. Η απάντηση σε αυτή την πτώση της κερδοφορίας από τη δεκαετία του ʼ80 κι έπειτα περιέλαβε ταυτοχρόνως μια μεγάλη επιβράδυνση των επενδύσεων και μαζί μια εκτεταμένη συμπίεση των μισθών, οι οποίες όμως οδηγούσαν αναγκαία σε μια μείωση της συνολικής ζήτησης.
Σε αυτό το παράγωγο πρόβλημα ήρθε να απαντήσει η μεγάλη αύξηση του χρέους, από κοινού με τις διαδοχικές χρηματοπιστωτικές φούσκες κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών και ιδίως μετά το 2000, δεδομένου ότι ο τελευταίος οικονομικός κύκλος πριν από το ξέσπασμα της σημερινής κρίσης, το 2007, υπήρξε ο πιο αδύναμος ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου, παρά τη μεγαλύτερη στην ιστορία κρατικά χρηματοδοτούμενη οικονομική παρέμβαση. Η απάντηση ωστόσο μόνο μερικά μπόρεσε να αντιμετωπίσει το κύριο πρόβλημα, αυτό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ο αποκαλούμενος νεοφιλελευθερισμός, αντιπροσωπεύοντας τη στροφή στο χρηματοπιστωτικό, και, ακόμη περισσότερο, τη συντονισμένη «επίθεση καπιταλιστών και κυβερνήσεων στους εργατικούς μισθούς, τις εργασιακές συνθήκες και το κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει αμφιβολία πως εμπόδισε την ακόμη μεγαλύτερη πτώση στο ποσοστό κέρδους.
Όμως, η επίθεση των εργοδοτών δεν περίμενε την αποκαλούμενη νεοφιλελεύθερη εποχή. Ξεκίνησε με την έναρξη της πτωτικής κερδοφορίας, στις αρχές του ʼ70, σε συνθήκες «κεϋνσιανισμού». Δεν οδήγησε, ωστόσο, σε αναζωογόνηση των ποσοστών κέρδους και, επιπλέον, προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στη συνολική ζήτηση. Η εξασθένιση της συνολικής ζήτησης ώθησε τις οικονομικές αρχές να στραφούν σε ισχυρά και επικίνδυνα νέα μέσα παρώθησης της οικονομικής δραστηριότητας, [αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί] «χρηματοπιστωτικός κεϋνσιανισμός» (asset price Keynesianism) και οδήγησε στην παρούσα καταστροφή».

Οι απόψεις Καρκέντι, Κλίμαν και Χάρμαν

Με αφορμή το σχήμα του Μπρένερ έχει γίνει πολύ μεγάλη συζήτηση μεταξύ των μαρξιστών. Οι αντιπαραθέσεις εκτείνονται από θεωρητικά ζητήματα σχετικά με την μη χρήση της θεωρίας της αξίας από μέρους του ή με την τοποθέτησή του αναφορικά με το ακανθώδες ζήτημα της αυξητικής τάσης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου και φτάνουν μέχρι την κριτική σε εμπειρικές πλευρές της εργασίας του.4 Για ένα μεγάλο μέρος ωστόσο των συμμετεχόντων στη συζήτηση, η εξηγητική μηχανή του Μπρένερ σε γενικές γραμμές φαίνεται να δουλεύει. Είναι χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη πως ο Γκουλιέλμο Καρκέντι (Guglielmo Carchedi), παρόλο που ασκεί απηνή κριτική από θεωρητική άποψη, δεν παύει να αποδέχεται την πτώση της κερδοφορίας, όπως περιγράφεται και από τον Μπρένερ, ως τη ρίζα της σημερινής κρίσης.5 Σύμφωνα με τον Καρκέντι, αιτία της πτώσης της κερδοφορίας είναι η αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, του λόγου δηλαδή του νεκρού προς το ζωντανό συστατικό του, η οποία, μειώνοντας τη συμμετοχή της ζωντανής εργασίας στην παραγωγή, συμπιέζει την πηγή της υπεραξίας. Μόλο, λοιπόν, που εντοπίζει το αίτιο σε άλλο μηχανισμό, συμφωνεί τόσο στο γεγονός πως στην απαρχή της κρίσης βρίσκεται η μειωμένη κερδοφορία όσο και στο ότι το ποσοστό κέρδους που είναι καθοριστικό είναι αυτό του παραγωγικού τομέα της οικονομίας.
Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, «αυτό που ωθεί στην κρίση δεν είναι απλώς μια πτώση στο μέσο ποσοστό κέρδους, αλλά πτώση ως συνέπεια μειωμένης παραγωγής αξίας και υπεραξίας. Έτσι, η πορεία του κύκλου καθορίζεται όχι από το μέσο ποσοστό κέρδους της συνολικής οικονομίας, αλλά το μέσο ποσοστό κέρδους αποκλειστικά των παραγωγικών τομέων» (Carchedi, 2009). Η αδυναμία επένδυσης στους παραγωγικούς τομείς, λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, οδηγεί τους κατόχους κεφαλαίου να αναλαμβάνουν μη παραγωγικές επενδύσεις, κυρίως σε χρηματοπιστωτικές και κερδοσκοπικές περιοχές. «Οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις [όπως και η σημερινή] προκαλούνται από τη συρρικνούμενη παραγωγική βάση της οικονομίας», που οφείλεται στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου στους παραγωγικούς τομείς. Από αυτή την άποψη, είναι εύλογο πως η χρηματοπιστωτική κρίση έχει στη βάση της ένα βαθύτερο μηχανισμό και, συνεπώς, αποτελεί μια συστημική κρίση του καπιταλισμού η υπέρβαση της οποίας συναντά ισχυρότατα εμπόδια.

O Άντριου Κλίμαν (Andrew Kliman), συντασσόμενος επίσης με το γενικό αυτό σχήμα,6 θα ισχυριστεί πως η κρίση έχει την πηγή της στο γεγονός πως το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο δεν καταστράφηκε σε επαρκή βαθμό κατά την οικονομική κρίση της δεκαετίας του ʼ70. Με τα δικά του λόγια, «μέχρις ότου επισυμβεί επαρκής καταστροφή κεφαλαίου (στη διάρκεια της παρούσας κρίσης, ίσως;) δεν μπορεί να υπάρξει νέα, διατηρήσιμη ανάκαμψη [...]. Στη δεκαετία του ʼ70 και μετέπειτα οι πολιτικοί στις ΗΠΑ και αλλού [...] ευλόγως φοβήθηκαν μια επανάληψη της κρίσης του ʼ29, συγκεκριμένα μια αποδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος και μια σύστοιχη με αυτήν ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού κινήματος. Γιʼ αυτό τον λόγο προσπάθησαν κατʼ επανάληψη να επιβραδύνουν ή και να εμποδίσουν την καταστροφή του κεφαλαίου». Αυτή η αναβεβλημένη καταστροφή είναι που οδηγεί στη σημερινή εκρηκτική κατάσταση. Στο μέτρο που αξιοποίησε τη χρηματοπιστωτική υπερεπέκταση, είναι λογικό να εμφανίζεται ως μια επαναλαμβανόμενη κρίση χρέους. Και το πιθανότερο είναι πως μπήκαμε ήδη σε μια περίοδο καταστροφικών κρίσεων του καπιταλισμού χωρίς ουσιαστική διέξοδο στο πλαίσιο του συστήματος.
Όπως έχει πειστικότατα αναλύσει ο Κρις Χάρμαν (Chris Harman),7 η επιβαλλόμενη για την θεραπεία του συστήματος καταστροφή κεφαλαίου είναι σήμερα εξαιρετικά δύσκολη στο μέτρο που αφορά επιχειρηματικά συγκροτήματα, των οποίων το μέγεθος είναι τέτοιο ώστε η οποιαδήποτε κατάρρευσή τους θα παρέσυρε, σε κάποιες περιπτώσεις, ολόκληρες οικονομίες (too big to fail). «Όταν, από τα μέσα της δεκαετίας του ʼ70 κι έπειτα, η κρίση επέστρεψε [βρήκε] έναν κόσμο που είχε μετασχηματιστεί κατά τη διάρκεια του μεταπολεμικού long boom. Συγκεκριμένα, οι μονάδες του κεφαλαίου [...] είχαν γίνει πολύ μεγαλύτερες διαμέσου των διαδικασιών της συγκέντρωσης (η βαθμιαία συσσώρευση του κεφαλαίου) και της συγκεντροποίησης (συγχωνεύσεις και εξαγορές), που είχαν αναγνωριστεί από το Μαρξ. Αυτό σήμαινε πως ο ίδιος ο μηχανισμός που εκκαθαρίζει το σύστημα και το αποκαθιστά για κάποιο διάστημα σε ένα ορισμένο επίπεδο υγείας --η οικονομική κρίση-- είχε γίνει πολύ επικίνδυνη για το σύστημα [...]. [Και] εξηγεί τον πρόσφατο πανικό που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers, και τον τρόπο με τον οποίο παρενέβη [το αμερικανικό κράτος για τη διάσωση] των γιγάντιων αυτοκινητοβιομηχανιών της GM και της Chrysler».8
-------------
* Ο Χρήστος Λάσκος είναι οικονομολόγος, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Σημειώσεις
1. Η πιο πρόσφατη έκδοση, υπό μορφή βιβλίου, είναι το: R. Brenner, Economics of Global Turbulence, Verso, 2006, ενώ πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτεταμένη εισαγωγή στην ισπανική έκδοση του βιβλίου, η οποία τοποθετείται πλέον στα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, όπως αυτή ήδη εκτυλίσσεται, με τίτλο: R. Brenner, What is Good for Goldman Sachs is Good for America.
2. R. Brenner, Devastating Crisis Unfolds, Against The Current 132, February 2008.
3. R. Brenner, A way out of the global economic crisis?, interview with Jeong Seong-jin, Hankyoreh, South Korea, 2009.
4. Δύο τεύχη του Historical Materialism, τα τεύχη 4 και 5 του 1999, έχουν αφιερωθεί σε αυτά τα ζητήματα, που ούτε ακροθιγώς δεν μπορούμε να διεξέλθουμε στο πλαίσιο αυτών των άρθρων.
5. G. Carchedi, A Missed Opportunity: Orthodox vs Marxist Crisis Theories, Historical Materialism 4, 1999 και G. Carchedi, The return from the grave or Marx and the current crisis, http://../carchedi return from the grave, 2009
6. A. Kliman, “The Destruction of Capital” and the Current Economic Crisis, http://akliman.squarespace.com/crisis-intervention/, 2009.
7. C. Harman, The Slump of the 1930s and the Crisis Today, www.isj.org.uk, 2009.
8. J. Choonara, Marxists accounts of the Current Crisis, International Socialism 123, 2009.

*από την εφημεριδα "Η ΑΥΓΗ" 11/04/2010

Τα τσιμπουκογλάνια* των Τρισέ, ντόπια και ξένα

2010-04-16T01:48:00.000-07:00

Ελευθέριος Ανευλαβής

«Α, ρε Λαυρέντη,
που μόνο εγώ ήξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ζωή μέσα στο ψέμα.».
Μανώλης Αναγνωστάκης

Χρόνια τώρα η δυσωδία του βόθρου των σκανδάλων πνίγει τη χώρα. Εξεταστικές επί εξεταστικών, καταγγελίες επί καταγγελιών, δίκες επί δικών. Και τα λαμόγια, μονίμως, τη βγάζουν καθαρή.

Κάτι ο νόμος περί ευθύνης (ανευθυνότητας) υπουργών, κάτι η συντεχνιακή αδελφοσύνη των βουλευτών, κάτι τα «κονέ» με τους μεγαλοκαρχαρίες του χρήματος και των ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης), ουδείς εκ των δακτυλοδεικτούμενων πλήρωσε.

Χρόνια τώρα, η χώρα βουρλίζεται και βουρκίζεται μέσα στο βοθρολύματα του βούρκου της ευρωζώνης και των Τραπεζών. Με τα βουλιμικά, αδίστακτα, χρυσοκωλόπαιδά τους, ρήμαξαν την παγκόσμια οικονομία, εν ονόματι του νεοφιλελεύθερου δόγματος της ασύδοτης, αδίστακτης, «αυτορρυθμιζόμενης» αγοράς. Μιας αγοράς που έγινε, με τη συναίνεση των διαπλεκομένων πολιτικών, ο άρχων του παγκοσμιοποιημένου τίποτα, των αετονύχηδων του χρήματος.

Off shore εταιρείες «πολιτικών», που μπερδεύουν το νομότυπο με το ηθικό. Πολιτικατζήδων, που είδαν την πολιτική ως μέσο πλουτισμού και εξουσίας, και όχι θεραπαινίδα του λαού.
Εταιρείες ρασοφόρων (rasadel, η κερδοσκοπική εταιρεία των καλογέρων) του διαβολικού χρήματος, Εφραίμηδων και των συν αυτοίς, που είδαν την καλογερική ως μέσον θησαυρισμού επί της γης. Πλούτος ευφραίνει καρδίαν Εφραίμ. Τι θέλει αυτό το κακόσχημο παπαδαριό, με το ράσο του καλόγερου που το αρνήθηκε, κι αντί να σώσει την ψυχή του, εμπορεύεται τα άγια των αγίων; Δεν αναφέρομαι συνολικά στους παπάδες, που με το λιγδιασμένο ράσο, αχθοφόροι της ζωής κι αυτοί, προσπαθούν να επιβιώσουν της ανάλγητης νεοφιλελεύθερης πολιτικής των κατά καιρούς Αλογοσκούφηδων.
Δομημένα, κουμπάροι, νταβατζήδες, Siemens, βατοπέδια και ρουσσοπαίδια, διάφορα και ποικιλώνυμα, βατοπαιδία πνευματικά, αναψυκτηριούχοι, φιλάνθρωποι Μαικήνες, αναξιοπαθούντων Ινδών. Επιχειρηματίες-πολιτικοί, με κότερα, πλήθος διαμερισμάτων. Δούκες της Βιστωνίδος, που παραχωρούν μέρος του λιμναίου δουκάτου τους στον αναιδή Εφραίμ-καλόγερο, πνευματικό πατέρα πλείστων όσων τρανών (πρώην, νυν και αεί). Χριστός και εωσφοράκος!
Ο κήρυκας του «σεμνά και ταπεινά», αφού κατήγγειλε «τους πέντε νταβατζήδες», ανέχθηκε - και εν πολλοίς κάλυψε- το νταβατζηλίκι των γνωστών διαβοήτων υπουργών του και πολλαπλασίασε το ήδη εκσυγχρονισμένο χρέος της χώρας, βλέποντας, καπετάνιος της συμφοράς, το καράβι να οδηγείται στα βράχια, μ’ αυτόν καπετάνιο, σαν έτοιμος από καιρό, και «κάμνοντας όμοια με ηθοποιό που όταν τελειώσει η παράστασις, αλλάζει φορεσιά και φεύγει» (Κ. Καβάφης), κατέβηκε με την κουστωδία του πρώτος από το πλοίο, αφήνοντας άλλους να αλλάξουν ρότα, ξυστά στα βράχια.
Και οι Τρισέδες και Μπαρόζο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ποιας ευρωπαϊκής και ποιας ένωσης; Συνδικάτο μαφιόζων της νεοφιλελεύθερης, ασύδοτης, ανάλγητης αγοράς είναι), σηκώνουν επιτιμητικά το δάχτυλο, μαζί με τη χοντρόπετση Μερκέλλα (που κάνει το παγώνι, για τις κατοχικές αποζημιώσεις) και δείχνουν την «αναξιόπιστη» Ελλάδα και τους Έλληνες, που στον ιδρώτα της βιοπάλης τους, τα κερδοσκοπικά κοράκια των αγορών, οσμίστηκαν καινούργια κέρδη, για τις σαπιοκοιλιές τους και τα σάπια τους μυαλά.
Και διατάσσουν οι αρχοντόκωλοι Τρισέ:
Οι μισθοσυντήρητοι, οι εργάτες, οι μικροέμποροι και οι μικροεπαγγελματίες, οι συνταξιούχοι, που όταν βγει η σύνταξη, η διεύθυνσή τους θα είναι: οδός Αναπαύσεως, Παράδεισος. Όλοι αυτοί που οικίζουν το κενό αυτής της χώρας και την οποία οιακίζει (κυβερνά, οίαξ: το τιμόνι, το δοιάκι) η διαφθορά και η διαπλοκή των ισχυρών.
Όλοι αυτοί, παρίες μέσα στην ίδια τους τη χώρα, διατάσσουν, οι χρυσόκωλοι της ευρωζώνης θα πληρώσουν από το υστέρημά τους:
Τα Bonus των χρυσοκολώπαιδων των ασύδοτων αγορών.
Τα κλεμμένα των αδηφάγων και ασυστόλων κώλων της ξεκαπίστρωτης μαφίας των μεγαλοτραπεζιτών και των σφουγγοκωλαρίων τους πολιτικατζήδων.
Τις ζουμερές απολαβές των διαφόρων διοικητών των ΔΕΚΟ και άλλων χρυσοκανθάρων.
Τη φοροκλοπή των μεγαλογιατρών και των φακελάκηδων γιατρών του ΕΣΥ και άλλων φακελάκηδων. Φθαρμένοι κι αυτοί και διεφθαρμένοι, από φθαρμένους και διεφθαρμένους και ανίκανους κυβερνήτες. «Γιατί το της όλης πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι».
Και συ, λαέ βασανισμένε, πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε; Θα τα ανέχεσαι όλα αυτά;
Να σου κλέβουν το ψωμί και τη σύνταξη;
Να σε περιφρονούν και να σε θεωρούν μια ψήφο μέσα στην κάλπη; Με αντάλλαγμα ανεκπλήρωτες, προεκλογικές, υποσχέσεις;
Να σε ταπεινώνουν; Να σε λοιδορούν οι χρυσοκάνθαροι, οι λιμασμένοι για χρήμα και εξουσία; Ντόπιοι και ξένοι;
Θα σιωπάς φοβισμένος πως:
«χέσαιτο γαρ ει μαχαίσετο: έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε»; (Αριστοφάνους Ιππής).
Φτάνει πια! Δεν πάει άλλο! Γίνε Δήμος που την πόλη δυναμώνει (Δήμος την πόλιν κρατύνει)
Γίνε πολίτης-οπλίτης της Δημοκρατίας σου, που απαιτεί και διακηρύσσει:
«Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι μπροστά στον νόμο: μέτεστι δε κατά μεν τους νόμους… πάσι το ίσον)»
Ήταν άστοχη, κύριε Πρωθυπουργέ, η διαπίστωσή σας, ότι χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, λόγω της οικονομικής κρίσης. Ο Παππούς σας, ο γέρος της Δημοκρατίας, είχε πει στον τότε Πλανητάρχη, που τον εκβίαζε, «Όχι, κ. Τζόνσον».
Ο Πατέρας σας, ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε διακηρύξει ότι «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».
Ο Παλαμάς βροντοφωνάζει μαζί με τους Έλληνες (όχι τους νεοελληναράδες):
«Η Μεγαλοσύνη (σ.σ. και η εθνική κυριαρχία) των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα».
Για τους Έλληνες, κύριε Πρωθυπουργέ (όχι τους νεοελληναράδες), «εις οιωνός άριστος. Αμύνεσθαι περί πάτρης». Και όχι περί «πάρτης» και αρπαχτής.
Δώστε το, να το καταλάβουν οι παγκοσμιοποιημένοι νεοελληναράδες και Ευρωπαίοι της νεοφιλελεύθερης, πια, Ευρώπης ( κάποιος πήγε να βγάλει από τη μέση τους Έλληνες. Τι έμεινε; Το γρύλισμα της ασύδοτης αγοράς)• και όχι, πια, της Ευρώπης του διαφωτισμού και των κοινωνικών κατακτήσεων.
Δώστε το να το καταλάβουν, οι άκαπνοι, βολεμένοι και πνιγμένοι στη μαστούρα τους, ποικιλόχρωμοι της Εσπερίας:
Οι Έλληνες, (όχι οι νεοελληναράδες), αμυνόμενοι,
«Χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν».

____________________
* Τσιμπουκογλάνιον: το παιδί που ετοίμαζε τον ναργιλέ του Πασά.

*από την Zougla.gr http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=106302&cid=21

παρουσίαση του λευκώματος του Δήμου με τίτλο «Η Διαμαντόπετρα του Μωριά»

2010-03-15T11:59:00.000-07:00

Παρουσιαση λευκωματος για την Καρυταινα!

Ο Δήμαρχος Γόρτυνος Κων/νος Μιχόπουλος

και το Δημοτικό Συμβούλιο

Σας προσκαλούν την Κυριακή 21 Μαρτίου 2010 και ώρα 18:00 μ.μ.,

στο ξενοδοχείο ESPERIA PALACE, Σταδίου 22 στην Αθήνα, για την παρουσίαση του λευκώματος του Δήμου με τίτλο «Η Διαμαντόπετρα του Μωριά», για μια ξενάγηση στην Ιστορική Καρύταινα και στα υπόλοιπα χωριά του Δήμου μας.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί από τους διακεκριμένους ομιλητές:

Ηλία Γιαννικόπουλο, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Εδιμβούργου,

τον Σοφοκλή Δημητρακόπουλο, συγγραφέα του Λευκώματος

και τον Πέτρο Σαραντάκη επιμελητής της έκδοσης.

Στο 4ο Φεστιβάλ Λαδιού και Ελιάς με συμμετοχή της Αρκαδίας

2010-03-13T03:29:00.000-08:00

Ειδήσεις....................

Μέχρι και την Κυριακή πραγματοποιείται στον ΟΛΠ το 4ο Φεστιβάλ Λαδιού και Ελιάς. Λαμβάνουν μέρος Νομαρχίες, φορείς και επιχειρήσεις απ’ όλη την Πελοπόννησο. Μετέχει σ’ αυτό και η Νομαρχία Αρκαδίας με δικό της περίπτερο.
Επιπλέον, στα πλαίσια της έκθεσης, όπως κάθε χρόνο, θα πραγματοποιηθεί ο «2ος Διαγωνισμός Ελληνικών Εξαιρετικά Παρθένων Ελαιολάδων».

Η διοργάνωση - υψηλών προδιαγραφών - έχει στόχο:
* Την παρουσίαση του πλούτου και της ποιότητας των ελληνικών εξαιρετικά παρθένων ελαιολάδων στο καταναλωτικό και εμπορικό κοινό.
* Γνωριμία, προβολή και προώθηση των διαφορετικών κατηγοριών ελληνικών εξαιρετικά παρθένων ελαιολάδων.
* Ανάδειξη των καλύτερων ελαιολάδων σε δύο κατηγορίες αξιολόγησης Ισχυρής και Μεσαίας έντασης φρουτώδους.
Η οργανοληπτική αξιολόγηση των δειγμάτων, που θα συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, θα γίνει από κριτική επιτροπή, που θα απαρτίζεται από εξειδικευμένους αξιολογητές παρθένου ελαιολάδου με διεθνή εμπειρία. Κατά την αξιολόγηση τηρούνται όλες οι απαραίτητες διαδικασίες για την εξασφάλιση του αδιάβλητου του διαγωνισμού.

(12/03/2010)

«Βόμβες» για το ασφαλιστικό σύστημα το δημογραφικό πρόβλημα και η ανεργία

2010-03-11T12:29:00.000-08:00

Σήμα κινδύνου από το ΚΕΠΕ: Από το 2015 θα αντιμετωπίσουμε σοβαρό πρόβλημα εσόδων

Βόμβα στα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος αποτελεί το οξυμένο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, το οποίο ενδέχεται να ακυρώσει οποιαδήποτε προσπάθεια επίλυσης του Ασφαλιστικού με σκληρά μέτρα για ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Σε πέντε χρόνια, δηλαδή το 2015, το εργατικό δυναμικό της χώρας θα παρουσιάζει συνεχή συρρίκνωση, η οποία σταδιακά θα οδηγήσει ως το 2050 στην εξίσωση του αριθμού των ασφαλισμένων-εργαζομένων με τον αριθμό των συνταξιούχων. Κάτι τέτοιο θα σημάνει το τέλος του ασφαλιστικού συστήματος με τη μορφή που έχει σήμερα.

Οι δυσοίωνες αυτές διαπιστώσεις περιλαμβάνονται σε έρευνα του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και αναλύει τις επιπτώσεις στην οικονομία και ειδικότερα στο ασφαλιστικό σύστημα από τη γήρανση του πληθυσμού και την υπογεννητικότητα που μαστίζουν τη χώρα μας.

Οι μετανάστες

Σύμφωνα με την έρευνα, η «τονωτική ένεση» που δέχθηκε η χώρα μας με την αθρόα εισροή μεταναστών τα τελευταία χρόνια δεν στάθηκε ικανή να αναστρέψει την αρνητική κατάσταση στο δημογραφικό πρόβλημα. Τα στοιχεία του ΚΕΠΕ δείχνουν ότι η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού από το 2015 είναι αναπόφευκτη. Η τάση αυτή δεν αναστρέφεται ακόμη και αν η χώρα μας συνεχίσει να δέχεται μεγάλο αριθμό μεταναστών, αλλά ούτε και με την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των Ελλήνων στο εργατικό δυναμικό της χώρας, που σήμερα φτάνει το 61%.

Το εφιαλτικό σενάριο κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος προβλέπει ότι το 2050 ένας εργαζόμενος θα αντιστοιχεί σε έναν συνταξιούχο, όταν η υγιής οικονομικά σχέση είναι τέσσερις εργαζόμενοι προς έναν συνταξιούχο. Στην περίπτωση που η εξέλιξη αυτή πραγματοποιηθεί, είναι προφανές ότι οι εισφορές των εργαζομένων δεν θα μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά τις παροχές των συνταξιούχων, με αποτέλεσμα το σύστημα να καταρρεύσει.

Η Εκθεση «Οικονομική και Δημογραφική Βιωσιμότητα του Κοινωνικοασφαλιστικού Συστήματος», την οποία υπογράφουν τρεις ερευνητές του ΚΕΠΕ, ο κ. Λ. Αθανασίου και οι κυρίες Φανή Ζερβού και Αγαπούλα Κώτση, παρουσιάστηκε σε χθεσινή εκδήλωση από τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Π. Τήνιο , ο οποίος επεσήμανε ότι «οι μετανάστες και η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας δεν επαρκούν για την επίλυση του σοβαρού αυτού προβλήματος».

Υπογεννητικότητα

Ως κεντρική αιτία του δημογραφικού προβλήματος περιγράφεται στην έρευνα η παρατεινόμενη επί δεκαετίες υπογεννητικότητα του ελληνικού πληθυσμού, η οποία «δεν στάθηκε δυνατό να αναπληρωθεί από τη μεγάλη μεταναστευτική εισροή της περιόδου 1991-2001». Η αυξημένη εισροή μεταναστών δεν μπορεί να αναπληρώσει το δυνητικό έλλειμμα εργατικού δυναμικού, σημειώνουν οι συντάκτες της έρευνας, προσθέτοντας ακόμη ότι «η μεταναστευτική εργασία δεν αποτελεί πλήρες υποκατάστατο του εγχώριου εργατικού δυναμικού».

Τέλος, αναφέρονται στην ανεπάρκεια των παρεμβάσεων στο Ασφαλιστικό κατά τις τελευταίες δεκαετίες, υπογραμμίζοντας ότι οι παρεμβάσεις αυτές μπορεί να περιόρισαν τις ανισότητες και τον ρυθμό αύξησης των δαπανών, ωστόσο δεν στάθηκαν ικανές να αντιμετωπίσουν την πολυπλοκότητα του ασφαλιστικού προβλήματος.

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010 εφημ. TO BHMA
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=16&artId=319645&dt=11/03/2010#ixzz0htvyzNDL

Ζήτημα σειράς....

2009-12-11T01:02:00.000-08:00

Χρειάστηκε να ζητήσω τις υπηρεσίες των εξωτερικών ιατρείων ενός δημόσιου νοσοκομείου. Περίμενα μια ωρίτσα και εξυπηρετήθηκα. Οταν τελείωσα, είχαν ήδη εξεταστεί δεκαπέντε άνθρωποι από δύο γιατρούς. Ακόμη και ένα περιστατικό που η προϊσταμένη έκρινε πως έπρεπε να προηγηθεί, εκτός σειράς. Οι αδελφές στον έλεγχο, με ηρεμία και χωρίς νεύρα, τα κατάφεραν μια χαρά. Παρά τις επιθέσεις.

Ποιες ήταν οι επιθέσεις; Η ρωμέικη ιδιοσυγκρασία που αναζητούσε έναν γνωστό, ένα μέσον, ένα μεσάζοντα, έναν καταφερτζή προκειμένου να φάει τη σειρά των αλλωνών. Τους πιάνει ένα ντελίριο στην αναμονή. Είναι σίγουροι ότι κάποιος τους κοροϊδεύει, ότι κάποιος άλλος λάδωσε, ότι κάποιος άλλος έχει τα μέσα και τον τρόπο και τα καταφέρνει. Ηταν εξωτερικά ιατρεία ρουτίνας, χωρίς ανάγκες εξειδικευμένης διάγνωσης. Φτωχοί άνθρωποι, που περίμεναν ανανέωση μιας συνταγής, οι περισσότεροι γνώστες των διαδικασιών. Οχι όλοι, βέβαια. Κάποιος ήρθε συνοδεύοντας δυο ξένες κοπέλες και ήθελε να μάθει για τη συμβατότητα ενός φαρμάκου. Απαιτούσε να εξυπηρετηθεί εκτός σειράς. Δεν του έγινε η χάρη. Παρομοίως, ένας «συνάδελφος», από άλλο νοσοκομείο, έπαιξε για ένα διάστημα τον χαριτωμένο, επειδή δεν τον βόλευε ο αριθμός 11, ώσπου ενεργοποίησε τα συνδικαλιστικά λυπησιάρικα από μία ψυχοπονιάρα συνάδελφο, που ζήτησε ευγενέστατα από την υπεύθυνη αδελφή να «βοηθήσει την κατάσταση, συνάδελφος είναι».

Και εκεί η αδελφή έδειξε χαρακτήρα. Είτε είχε πάρει καλές οδηγίες, είτε ήξερε καλά τη δουλειά της, κατάφερνε να ελέγχει το ανυπότακτο θυμικό τριάντα πέντε ανθρώπων. Ωσπου εμφανίστηκε ο «υπεράνω». Ενας θρασύτατος καλοντυμένος, που όταν ανακοινώθηκε ο αριθμός του, που ήταν το 2, ήταν απών. Εμφανίστηκε όταν βρισκόταν στο ιατρείο ο αριθμός 6. Απαίτησε με θράσος και απειλητικό ύφος να διεμβολίσει τη θέση του επομένου. Είχε τέτοιο αραλίκι και τσαμπουκά, ώστε αναμένοντες και προσωπικό έδωσαν τόπο στην οργή, για να μην πλακωθούμε στις φάπες πρωινιάτικα.

Αν ο θρασύτατος έπαιρνε αριθμό από τράπεζα και έχανε τη σειρά του, θα τον ανάγκαζαν να ξανατραβήξει νούμερο. Οχι στο νοσοκομείο. Αυτή η ψύχα του εαυτούλη που αισθάνεται κάποιος, επειδή φοράει σακάκι με καρφίτσα και έχει ύφος επιστάτη σε στρατόπεδο, για πολλά χρόνια θα μας στοιχειώνει. Το νοσοκομείο είχε γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικό τμήμα, έλαμπε, εξυπηρετούσε γρήγορα. Αλλά ο νουμεράκιας μού την έσπασε πάλι. Αν είχα το κουράγιο, θα έκανα πολύ μεγάλη φασαρία, θα μου άστραφτε κάνα δυο και σήμερα θα σας έγραφα βογκώντας από κανένα ορθοπεδικό τμήμα. Τι να γίνει! Πληρώνω που δεν έλιωνα στα γυμναστήρια τον καιρό που έλιωνα για το πού έκανε το λάθος ο Ανταμ Σμιθ…

*εφημ. ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ Δημοσιεύτηκε: Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ - ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

2009-10-16T02:38:00.000-07:00

ΤΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ - ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝ

Δραματική πτώση των εσόδων για τον τουρισμό...

2009-07-22T00:42:00.000-07:00

Πτώση 24,2% στα έσοδα από τον τουρισμό για τον Μάϊο έναντι του αντίστοιχου μήνα του 2008 κατέγραψε έρευνα που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων για λογαριασμό του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Για το πρώτο πεντάμηνο της φετινής χρονιάς, η πτώση φτάνει στο 17,9%.
Η πορεία των εσόδων για την Ελλάδα ήταν η δυσμενέστερη μεταξύ των ανταγωνιστριών χωρών. Μεταξύ αυτών, πτώση στα έσοδα είχε η Πορτογαλία με 12,4%, η Ισπανία με 11,7% και η Κύπρος με 11,7%.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η πτώση αυτή των εσόδων οφείλεται σε τέσσερις παράγοντες:
•στις μειωμένες τιμές που έχουν τα καταλύματα,
•στη μικρότερη διάρκεια παραμονής των ξένων τουριστών στη χώρα μας ,
•στις λιγότερες δαπάνες που πραγματοποιούν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους και
•στην καθυστέρηση των πληρωμών για τις αφίξεις. Όσον αφορά στις αφίξεις στα κυριότερα αεροδρόμια της χώρας, τον Μάιο μειώθηκαν κατά 8,9%, ενώ για την Αθήνα ήταν λιγότερες μόλις κατά 1,1%. Οι ανταγωνίστριες χώρες είχαν όλες μεγαλύτερη μείωση στις αφίξεις, με 15,8% για την Πορτογαλία, 11,8% για την Ισπανία και 10,8% για την Κύπρο.
Από τα ελληνικά αεροδρόμια τη μεγαλύτερη μείωση παρουσιάζει της Χίου με 26,4%, της Κεφαλλονιάς με 22,1%, του Άραξου με 24,3%, της Σάμου με 15,4 % και της Σαντορίνης με 13,9%.

*από την εφημ. "Ελευθεροτυπία" 22.7.2009